Λέξημα / Βήμα του Λογοτέχνη / Μια καινούργια γλώσσα, παρακαλώΑνώνυμος επισκέπτης
Βήμα του Λογοτέχνη Νεότερο Παλαιότερο
'Αρθρο #581 | Αποστολή από ?????? |
   Πεμ 11 Νοε 2004 
Μια καινούργια γλώσσα, παρακαλώ
Σημειώσεις στο περιθώριο της καθημερινότητας για την υπέρβαση της γλώσσας της κυριαρχίας.
Παρακαλείσθε όπως στέλνετε ενυπόγραφα τα κείμενά σας

Το παρακάτω κείμενο εστάλη από χρήστη Metatron


                
Σημειώσεις στο περιθώριο της καθημερινότητας για την υπέρβαση της γλώσσας της κυριαρχίας.


Κάθε φορά που καλείται ο εσώτερος εαυτός ν\\\' αφήσει το ασφαλές καταφύγιο της αφάνειας και να εκτεθεί δημόσια, διακινδυνεύει μια σχοινοβασία. Σίγουρα θέλει να μιλήσει με λέξεις ζωντανές, με λέξεις που θα πάλλονται από την ορμή της ύπαρξης. Να οδηγήσει τον λόγο σε απίστευτες ακρότητες, στα αιχμηρά κράσπεδα θεμελιακών συνειδητοποιήσεων. Όμως φοβάται. Κάνει ένα βήμα μπροστά κι ένα βήμα πίσω. Παλεύει με τον αναστολέα του που διαρκώς του υπενθυμίζει χαιρέκακα πως δεν υπάρχει προστατευτικό δίχτυ στη σχοινοβασία της γραφής , πως «όλα είναι σχετικά», πως η δημόσια έκθεση μοιάζει πολλές φορές με το να πετάς στους χοίρους τα μραγαριτάρια, πως οι «άλλοι» πάντα ψάχνουν αφορμές για ένα φθονερό γέλιο.
Όλη αυτή η κοινοτοπία που βασιλεύει στον δημόσιο λόγο εν πολλοίς έχει να κάνει με αυτές τις απανωτές νίκες του αναστολέα και τις ήττες του εσώτερου εαυτού που αποσύρεται ξανά κατατρομαγμένος στο καταφύγιο της σιωπής. Κι έτσι ο δημόσιος λόγος μονοπωλείται από την εξουσία. Πολιτική, οικονομική, πνευματική, καλλιτεχνική, κοκ. Ο λόγος της εξουσίας έτσι κι αλλιώς δεν είναι προσωπικός. Δεν υπάρχει ομιλών υποκείμενο. Υπάρχουν μόνο δομές που επιχειρούν να αναπαράγονται εσαεί καθιστώντας την κυριαρχία τους απόλυτη και σε υλικό και σε συμβολικό (κυρίως) επίπεδο.
Δεν ξέρω τι θα αποτελούσε πεδίο αντίστασης, ξέρω όμως ότι κανένας δεν θα μας θυμάται για τις κρυφές μας σκέψεις. Για όλα αυτά που σκεφθήκαμε και τα αφήσαμε να περάσουν λες κι ήταν κάτι ασήμαντο. Ξέρω πως όλο και περισσότεροι άνθρωποι βαριούνται αφόρητα. Θέλουν να πουν και να ακούσουν κάτι καινούργιο, κάτι αληθινά έξυπνο, ανατρεπτικό, πρωτότυπο. Να πουν και να ακούσουν κάτι συν-κινητικό. Ξέρω πως όσο θριαμβεύει η κοινοτοπία χάνεται η κοινότητα και πως μπροστά στο άγχος της μαζοποίησης η πλειοψηφία των ανθρώπων προσπαθεί να βρει την ατομικότητά της με τον πιο λάθος τρόπο, τον μιμητισμό.
Γεμίσαμε μίμους με πολύχρωμα καπέλα και εκκεντρικά ρούχα. Μίμους που βγαίνουν στη δημόσια αγορά να πουλήσουν τη θλιβερή πραμάτεια τους πιστεύοντας στη μοναδικότητά τους. Κι είναι, Θεέ μου, τόσο ίδιοι. Τόσο μίμοι!!!
Ποιο είναι το αντίθετο του «μίμος»; νομιμοποιείται να σκεφθεί το πνεύμα που αγωνιά αυθεντικά και η ύπαρξή του κατασπαράζεται μέσα στη συμβατικότητα που οριοθετούν αυστηρά οι εξουσίες. Και δεν αργεί να βρει την απάντηση. Ο μυημένος.

Μιμήσου, μιμήσου...στο τέλος κάτι θα μείνει!

Το να πεθάνει ο μίμος για να γεννηθεί ο μυημένος είναι ό,τι πιο δύσκολο μπορεί να επιχειρήσει κανείς στην επίγεια ζωή του. Πρώτα απ΄ όλα σημαίνει να βγει από τον μιμητικό κύκλο της καθημερινότητάς του έτσι όπως αυτός διαμορφώνεται στην εκάστοτε ιστορική συγκυρία. Όμως ο μιμητικός κύκλος είναι η βάση πάνω στην οποία εδράζονται οι εξουσίες και όποιος τολμά να βγει από αυτόν ή έστω να τον αμφισβητήσει γίνεται - σχεδόν πάντα- θύμα μιας ομόψυχης μιμητικής βίας των συνανθρώπων του.
Η καθημερινή ζωή κυλάει μηχανικά. Μιμητικά. Νοητικά σχήματα προγραμματίζουν από τη βρεφική ηλικία τις σκέψεις, τα συναισθήματα, τις συμπεριφορές, τις προδιαθέσεις, τις προκαταλήψεις. Γονείς, σχολεία, ιερατεία, μπάτσοι, επιστήμονες ομνύουν στην αξία της προσαρμογής. Το είπε κι ο Δαρβίνος άλλωστε. Όποιος προσαρμοστεί διασώζεται. Αυτό πρακτικά επιβάλλει και ο «κοινωνικός δαρβινισμός» που ισχύει από τις απαρχές των ανθρώπινων κοινωνιών μέχρι τις μέρες μας. Στην βαθύτερη ουσία του ελάχιστα έχει αλλάξει ο τρόπος συγκρότησης του καθημερινού βίου: Μίμηση και προσαρμογή.
Κι αυτός που θα σκύψει μέσα του; Κι αυτός που θ΄ ακούσει τον ψιθυρισμό των αγγέλων; Κι αυτός που θα αποτολμήσει να κάνει ένα βήμα έξω από τον μιμητικό κύκλο; Κι αυτός που ανάμεσα στην καθημερινή δουλειά και το ονείρεμα ακούσει τον βαθύ εαυτό ν΄ αναρωτιέται «γιατί να υπάρχει το είναι και όχι το τίποτε;»;
Αυτός συνήθως είναι ο αποδιοπομπαίος τράγος.

Δόξα στο Παράδοξο!
Όταν οικείες λέξεις αρχίζουν να μιλάνε με ανοίκειο τρόπο μπορείς να έχεις τη βεβαιότητα ότι ακούς τον ψιθυρισμό των αγγέλων. Σαφώς πρόκειται για σπάνια και μεταιχμιακά ορόσημα αφού η γλώσσα που μιλάς και σε μιλάει αναπεριγράφει εσένα και τον κόσμο χωρίς καμιά πρωτοτυπία. Είναι η γλώσσα του «έτσι ήταν», η γλώσσα της «μηχανικής αντίδρασης».
Ο ψιθυρισμός των αγγέλων έρχεται ξαφνικά και ενώ τελείς εν αναμονή ενός ανοίγματος ή μιας διάπλευσης που ρεαλιστικά μοιάζει ως κάτι αδύνατον να συμβεί. Μια σύγκρουση, μια συγκινησιακή εκφόρτιση, μια μακρά κατάθλιψη, μια ιδιοσυγκρασιακή φαντασίωση κάνει τη γλώσσα να μιλήσει μ\\\' έναν ανοίκειο τρόπο. Δεν είναι γλώσσα «του κόσμου τούτου». Αναπεριγράφει ένα Άλλο Κόσμο. Ελευθερία. Η γλώσσα του «έτσι θέλησα», η γλώσσα της «ενσυνείδητης δράσης».
Μοναδική στιγμή. Στην ουσία πρόκειται για την υπέρβαση της τυχαιότητας, την κατάκτηση ενός προσωπικού μύθου.
Πάντα χρειάζονται ισχυρά αποθέματα θάρρους για να μιλήσει η γλώσσα με ανοίκειο τρόπο και να φτιάξει καινούργιες αλήθειες, αλήθειες ενός Κόσμου που δεν υπάρχει ακόμη. Ο λύσιος και μεταμορφωτικός χαρακτήρας αυτής της νέας γλώσσας προϋποθέτει μια τεράστια καταστροφή προηγούμενων νοημάτων και σημασιοδοτήσεων. Κάτι που ασφαλώς συνιστά ύψιστη διακινδύνευση. Όμως το παράδοξο γι\\\' αυτό ακριβώς εισβάλλει. Γι αυτό ανοίγουν οι άγγελοι τα φτερά τους. Για να αρθεί η φυσιολογική δειλία μπροστά στη διακινδύνευση, δειλία που κάνει τα πράγματα να μοιάζουν αιωνίως με αινίγματα. Το παράδοξο πραγματοποιεί την άρση των όρων του αινίγματος, δηλαδή καταστρέφει το αίνιγμα. Το παράδοξο αναλαμβάνει να κρίνει τον κόσμο του «έτσι ήταν» και η ετυμηγορία θέτει το μόνο πρόβλημα που μπορεί να λύσει: την εκτέλεση της καταδίκης. Το παράδοξο εμφανίζεται ακριβώς για να βάλει την ταφόπλακα πάνω από τη γλώσσα της εκάστοτε αποσυνθεμένης κυριαρχίας. Είναι το πρώτο πρωινό του Κόσμου.

Ψηλά βουνά
Στον μιμητικό κύκλο θέλοντας και μη σε σπρώχνει η βιοτική ανάγκη, η καθημερινή διαχείριση του εφικτού. Οι μιμητικές έγνοιες. Οι λύσεις προβλημάτων που πολλαπλασιάζουν τα προβλήματα. Αλυσίδα, στην κυριολεξία. Κι αυτός ο στροβιλισμός του μιμητικού κύκλου παράγει τόσο εκκωφαντικό θόρυβο που είναι αδύνατον ν΄ακουστεί ο αγγελικός ψιθυρισμός. Πως να κάνεις να σωπάσει όλη αυτή η πολυλογία του χρήματος και του κρίματος; Πως να πάψεις τον ταραγμό των σκέψεων; Πως να κατακτηθούν εκείνες οι ψηλές και δυσπρόσιτες κορφές όπου υπάρξεις μοναξιασμένες- κατά την Παράδοση- αφήνονται στον ίλιγγο του Απόλυτου;
Μα ακόμη κι αν καταφέρεις να αποσπαστείς απο την «πεδινή» συμβατικότητα τότε προβάλλει τρομερός ο πιο θανάσιμος εχθρός της ανάβασης. Η αμφιβολία. Υπάρχει άραγε Απόλυτο προς ενατένιση; Η εκεί ψηλά δεν σε περιμένει τίποτε πέρα από φάντασμα του εαυτού σου; Αυτός ο τρόμος μπροστά στην παραπλάνηση και τη λάθος εκλογή παίζει πάντα τον ίδιο ρόλο: ο δράκος που φυλάει τον θησαυρό.
Νίκη επί του «φύλακα» σημαίνει υπέρβαση. Όχι όμως διαλεκτική, ως διαπάλη θέσης και αντίθεσης. Υπέρβαση υποστασιακή: «Είμαι αυτός που μπορώ να γίνω». Έτσι απαντούν «όσοι πιστοί, όσοι ζεστοί» κατά την έκφραση του ποιητή. Στην ουσία και τα δύο πονηρά ερωτήματα της αμφιβολίας είναι ψευδή. Μόνο η υποστασιακή υπέρβαση, με άλλα λόγια η ανάβαση συνειδητοποιημένη ως νέα γλώσσα μπορεί να δώσει μια αυθεντικά θεϊκή ( δηλαδή με αναφορά μόνον στον εαυτό της) απάντηση.






Lexima.gr - Τα κείμενα αποτελούν απόψεις και θέσεις των συντακτών τους.
 
Τοποθετηθείτε
Δεν υπάρχουν τοποθετήσεις πάνω σ' αυτό το κείμενο.
Πρέπει να συνδεθείτε ή να κάνετε εγγραφή για να τοποθετηθείτε.