Λέξημα / Συνεντεύξεις / BELLE VUEΑνώνυμος επισκέπτης
Συνεντεύξεις Νεότερο Παλαιότερο
'Αρθρο #564 | Αποστολή από ?????? |
   Κυρ 18 Δεκ 2005 
BELLE VUE
X2 SuνεντεύXεις: Η γλυκιά συμμορία του BELLE VUE

Ένας διαφορετικός κύκλος συνεντεύξεων, με τη διακριτή ονομασία SυνεντεύΧεις και τη φιλοδοξία να ανιχνεύσει τις αλληλεπιδράσεις του Λόγου με άλλες μορφές τέχνης. Δράστης του εγχειρήματος  ο γνωστός άγνωστος Χ2.    (Γ.Μ.)

            
                   Η ΓΛΥΚΙΑ ΣΥΜΜΟΡΙΑ ΤOY BELLE  VUE

Γεννήθηκα στη δεκαετία του '60, τη χρονιά με τα δύο εξάρια. Είμαι σα να λέμε ένα παρ' ολίγον κτήνος. Ή ολίγον κτήνος. Ή κτήνος με ολίγη, διαλέγετε και παίρνετε. Η πρώτη εικόνα που έχω από την παιδική μου ηλικία είναι η προσελήνωση σε μια ασπρόμαυρη τηλεόραση «τελεφούνκεν». Κόκκινα δανέζικα έπιπλα και την οικιακή βοηθό να μονολογεί όρθια στην πόρτα, γιατί βέβαια από τις δουλειές δεν προλάβαινε να καθίσει η γυναίκα: «ψέμματα μας λένε οι Αμερικάνοι. Φτιαχτά είναι όλα». Αυτή η φράση της υπήρξε και η αιτία της αμφιβολίας  που από τότε ρίζωσε μέσα μου με απώτερο στόχο  να ξεσκονίζω χωρίς να σπάω. Μεγάλωσα μέσα σε αυτό το κλίμα, το εύκρατον, όπως όλοι γνωρίζουμε από την πατριδογνωσία,  που έκανε βερμούτ στις αιματηρές οικογενειακές συγκεντρώσεις αναμιγνύοντας σε μια ισορροπημένη συνταγή τους Μπιτλς, τον Πολ Άνκα, τον Έλβις, με τον Στράτο Παγιουμτζή,  τον Γιώργο Μητσάκη, τον Παπασιδέρη και όλους μαζί με στρατιωτικά εμβατήρια και τεράστια ξύλινα άλογα σε άθλιες αναπαραστάσεις αρχαιότητας. Μη βιάζεστε. Όσο εγωκεντρικός και να είμαι, ξέρω πως το θέμα δεν είμαι εγώ. Αλλά πρέπει να ξεκινήσω από τα παιδικά χρόνια του Χ2, για να καταλήξω στο ότι όταν είδα για πρώτη φορά το Belle Vue, αφιερωμένο απόλυτα στη δεκαετία του εξήντα, ένιωσα σα να ξεφυλλίζω ένα παλιό οικογενειακό άλμπουμ με φωτογραφίες. Παρελθοντολογία; Αναβίωση; Τίποτα απ' αυτά. Για την ομάδα του περιοδικού «το εξήντα ζει» άρα μιλάμε για πράγματα καθημερινά, απτά: ταινίες, μουσικές, κείμενα, που επιμένουμε να  βλέπουμε, να  ακούμε και να διαβάζουμε. Βέβαια, στη συνέντευξη που ακολουθεί δε θα μάθουμε ποτέ πώς προέκυψε ο τίτλος, ούτε την ταυτότητα των συγγραφέων του εκάστοτε τεύχους. Αλιεύω τυχαία ονόματα: Ματθίλδη, Άρης, Σταύρος, Babis the Brain, Miss Calypso, Chris  the traveller, Jimbo. Μέχρι εκεί όμως. Χωρίς επίθετα ή άλλα στοιχεία. Μιλάω μέσω μέηλ με τον «Θανάση», δε βλέπω κανένα Θανάση στους συνεργάτες, λέω «μήπως είναι ένα παραμύθι;». Έπειτα τι σημασία έχει; Η γλυκιά συμμορία του Belle vue, κρύβεται,  όπως κάθε συμμορία που σέβεται τον εαυτό της, προσφέροντάς μας μια πληθώρα από νικ νέιμς, ψευδώνυμα μιας δεκαετίας μέσα στην οποία ακόμη μπορούμε να στεγαστούμε. Αυτό πρέπει να συνηθίσουμε να μας αρκεί. Έξω; Τι να γίνεται έξω...


Θα ήθελα μερικά στοιχεία για το περιοδικό. Πότε άρχισε να εκδίδεται, με ποιον στόχο,  κάθε πότε βγαίνει και από πού προέκυψε ο τίτλος.

To Belle Vue, ως  ιδέα,  ξεκίνησε πολλά χρόνια πριν την έκδοση του πρώτου τεύχους. Το έναυσμα δόθηκε μετά από παρότρυνση φίλου, να μπούμε “ένθετο” σε μουσικό περιοδικό που έκανε εκείνος. Η όλη κατάσταση ξεκίνησε χωρίς να υπάρχει κάποιος συγκεκριμένος στόχος, απλά από την επιθυμία της δημιουργίας, κάτι που να σε κάνει να νιώθεις καλά. Βέβαια στόχος, μπορεί να χαρακτηριστεί και η ανάγκη για επικοινωνία, το να βρισκόμαστε μαζί, όσο το δυνατόν περισσότερες φορές, μιας και τα μέλη της ομάδας ζουν σε διαφορετικές πόλεις. Το Belle Vue τα κατάφερε αυτά.  Δεν θα ξεχάσουμε πώς νιώσαμε,  όταν έφτασε στα χέρια μας το πρώτο τεύχος. Ήταν πραγματικά ένας λόγος για party εκείνο το βράδυ. Στην πορεία γεννήθηκαν και γεννιούνται ιδέες σχετικά με την διοργάνωση parties, events και ό, τι άλλο μας κάνει να περνάμε καλά. Τώρα οι ημερομηνίες έκδοσης είναι άτακτες. Θα θέλαμε να “βγαίνουμε” τέσσερις φορές το χρόνο, μία για κάθε εποχή. Αλλά εκεί χρειάζονται πολλές περισσότερες ώρες δουλειάς, κάτι που δεν μας περισσεύει. Όσον αφορά από πού προέκυψε ο τίτλος, αν ανατρέξετε στο vol. I θα το ανακαλύψετε!    



Πόσα τεύχη έχουν βγει μέχρι σήμερα και πού μπορεί να σας βρει κανείς ;

Έως τώρα έχουν κυκλοφορήσει πέντε τεύχη και διατίθενται, σ' όλες τις μεγάλες πόλεις, ανά την Ελλάδα, σε επιλεγμένα δισκάδικα, βιβλιοπωλεία, σε περίπτερα αλλά και σε χώρους διασκέδασης όπως cafι, bars και restaurants.
  

Υπάρχουν ανάλογα έντυπα του εξωτερικού που λειτούργησαν ως πρότυπο;

Σαν πρότυπο όχι. Παίρνουμε φυσικά ιδέες από άλλα περιοδικά, όχι απαραίτητα του “χώρου”, κυρίως για το στήσιμο και το graphic design. Ένας περιορισμός που έχει συμφωνηθεί, σιωπηλά, μεταξύ των μελών είναι να μην αναπτύσσουμε θέματα τα οποία έχουν σχεδόν εξαντληθεί από άλλα έντυπα. Στην Ευρώπη υπάρχουν ανάλογα περιοδικά,  αλλά λειτουργούν ως newsletter για events που διοργανώνει η εκάστοτε ομάδα που τα εκδίδει και “βγαίνουν” με την βοήθεια καταχωρήσεων,  κάτι που είναι πολύ δύσκολο να λειτουργήσει στην Ελλάδα,  διότι υπάρχει διαφορετική κουλτούρα. Άλλα βιώματα και άλλες επιρροές υπάρχουν στο DNA ενός Εγγλέζου και άλλα στον Έλληνα. Για αυτούς που διαβάζουν την συνέντευξη και έρχονται για πρώτη φορά σε επαφή με το αντικείμενο αξίζει να αναφέρουμε το περιοδικό των “New Untouchables” στο οποίο  μπορεί κανείς  να ενημερωθεί για ό, τι συμβαίνει σήμερα, στον κόσμο, στο χώρο του μοντερνισμού, το “The Scene” από την Γερμανία, το “Dr. Spock” από την Ισπανία αλλά και το “Giaguaro” από την Ιταλία.
  

Είδα ότι οι αρμοδιότητες δεν είναι καθορισμένες με ακρίβεια. Ο αρχισυντάκτης του ενός τεύχους γίνεται συνεργάτης σε ένα άλλο, παραχωρώντας τη θέση του κλπ. Πού οφείλεται αυτό;

Στα πλαίσια του πλουραλισμού και της ελεύθερης έκφρασης είναι σχεδόν αδύνατον καθένας εξ' ημών να λειτουργήσει μονοδιάστατα. Πέρα από τις τεχνικές και συνάμα ανούσιες δυσκολίες που παράγονται από την απώλεια χρόνου, κάποιοι που εκ των πραγμάτων έχουν καταφέρει προς το παρόν να δραπετεύσουν επωμίζονται την ευθύνη για δημιουργία. Οι υπόλοιποι μπορούν να επανέλθουν δριμύτεροι και το αντίστροφο. Άλλωστε δεν διακατεχόμαστε από κανενός είδους ηγετικές τάσεις αλλά ούτε έχουμε τις ίδιες απόψεις μεταξύ μας. Απλά το Belle Vue είναι ο κοινός μας τόπος.


Αυτή τη στιγμή στην ομάδα σας πόσα μέλη υπάρχουν;

Ο καθένας, που με την ελάχιστη βοήθεια, συντελεί στην ολοκλήρωση του κάθε τεύχους αυτόματα ανήκει στην ομάδα. Ο σκοπός όλων, που παίρνουν μέρος, είναι κοινός. Άρα μπορούμε να πούμε ότι υπάρχει μια μεταβλητή δυναμική από τεύχος σε τεύχος, από συνάντηση σε συνάντηση, από happening σε happening. Η απόλυτα συνειδητή έκφραση και αποδοχή της διαφορετικότητας όχι μόνο αποτελεί τη βάση της επικοινωνίας μας, αλλά είναι η ουσία για την οποία προσπαθούμε διαρκώς.  


Πέρα από το περιοδικό και τη μουσική ασχολείστε με κάτι άλλο;

Η οργάνωση events είναι ακόμη μια αρμοδιότητα της ομάδας. Μπάντες του σήμερα, που οι επιρροές τους ανήκουν στα sixties, μπάντες του παρελθόντος που ακόμα ευημερούν στο “χώρο”, καλεσμένοι d.j.'s από το εξωτερικό, αλλά και εκείνοι που διαθέτουν αξιόλογη συλλογή είναι μονίμως καλεσμένοι μας. Ακόμη καλλιτέχνες που νιώθουν την ανάγκη να “εκτεθούν”, παραγωγές και βέβαια το Vespa club είναι μερικές από τις ασχολίες μας  που όλες βρίσκονται κάτω από την σκέπη του “Belle Vue Situation”. Μας ενδιαφέρουν ακόμη το cinema, τα ταξίδια, οτιδήποτε συναρπαστικό, η όσο το δυνατόν ευκολότερη απόδραση από την επιβίωση με την προσμονή ότι θα βγουν αληθινά όλα αυτά για τα οποία δεν έχουμε επενδύσει αλλά απλά έχουμε τζογάρει. Απαράβατος κανόνας κάθε φορά… ο σκοπός!  


Το περιοδικό είναι η απόλυτη εμμονή στη δεκαετία του 60. Για ποιο λόγο είσθε τόσο πιστοί στα sixties;

Πιστεύουμε πως εκεί συνέβησαν όλα! Για ποιο απ' όλα θα πρέπει να πρωτομιλήσουμε. Κομψότητα, πάθος, αυθεντικότητα, ομορφιά, feeling… Το ακροτελεύτειο άσμα όλων των τεχνών, των επαναστάσεων εκεί βρίσκεται. Εμείς το μόνο που κάνουμε είναι να το “ξεφλουδίζουμε” και να ξαναδιαβάζουμε την ιστορία. Έχει πολλά ακόμη να μας διδάξει. Βασική προϋπόθεση να μπορείς να λες ΟΧΙ στις καρικατούρες και στις αντιγραφές που απλόχερα μας σερβίρονται. Ίσως το Rock' n' Roll να τελείωσε στο Woodstock, όταν ο Pete Townsent έριχνε εκείνη την σπρωξιά στο hippy Abbie Hoffman που είχε ανέβει στη σκηνή. Κάπου εκεί το Rock 'n' Roll έπαψε να έχει κάτι το επαναστατικό και άρχισε να σέρνει το κουφάρι του ως τις μέρες μας.


Ξαναδιαβάζοντας την ιστορία υποθέτω ότι μπορεί να καταλήξει κάποιος σε άλλα συμπεράσματα. Το ότι στα “σίξτιζ” συνέβησαν όλα, θα μου επιτρέψεις να πω ότι λέγεται ευρέως. Μένει να ειπωθεί κάτι άλλο, διαφορετικό; Για παράδειγμα,μήπως όλη αυτή η επαναστατικότητα δεν ήταν παρά μια κατευθυνόμενη εκτόνωση αντιδράσεων που προκαλούσε η σταδιακή ανάδυση της αμερικάνικης κυριαρχίας; Μήπως δικαιώνουμε διαρκώς μια υπόθεση από την αρχή εξαγορασμένη; Να ρωτήσω και κάτι ακόμη: για ποιου είδους επαναστατικότητα μιλάμε; Υπήρχε το ροκ' ν' ρολ, υπήρχαν οι χίπις, υπήρχαν οι γίπηδες, υπήρξε στη Γαλλία ο Μάης του 68. Όλα αυτά ήταν ένα;

Αυτό λέγεται από αυτούς που νομίζουν ότι τα 60'ς αρχίζουν στον Τέρρη Χρυσό και τελειώνουν στους αδερφούς Κατσάμπα. Κατευθυνόμενη από ποιον; Απλά οι νέοι σ' όλο το κόσμo είχαν την ανάγκη να εκφράσουν τα συναισθήματά τους, ήθελαν να επαναστατήσουν ενάντια σ'όλα αυτά που τους καταπίεζαν. Μπορούμε να πούμε ότι υπήρξε μια σιωπηλή συνομωσία μεταξύ των νέων όλου του κόσμου! Κι όταν μιλάμε για επαναστατικότητα, εκτός των άλλων, εννοούμε κι αυτό που έγινε στην αισθητική, το ότι ο κόσμος άρχισε να βλέπει τα πράγματα απο άλλη οπτική γωνία. Μιλάμε για το mini skirt, τα νάυλον ρούχα, τη pop art, τη nouvelle vague και τόσα άλλα.     


Η κίνηση του Τάουσεντ μπορεί να συμβολίζει την φθορά του Ροκ εν Ρολ, δεν είναι όμως και η αιτία της. Για ποιο λόγο τελικά τίποτε από όλα αυτά δεν οδήγησε κάπου;

Για όλες τις αιτίες υπάρχουν η αφορμές. Μπορεί αυτή η κίνηση να ήταν η αφορμή... Ποιος στα αλήθεια μπορεί να ξέρει. Δεν οδήγησαν πουθενά; Για ποιο λόγο τότε γίνεται ακόμη λόγος για όλα αυτά; Γιατί ακόμη ψάχνουμε να βρούμε δίσκους βινυλίου; Γιατι ακόμη χορεύουμε με τους shake ρυθμούς;  


Αν  ζήταγα να κάνεις ένα λογοτεχνικό τοπ-τεν για τη δεκαετία ποιους θα βάζατε μέσα;

Εδώ δεν πιστεύουμε ότι είμαστε απόλυτα συνυφασμένοι με τα sixties. Τρέφουμε μια ιδιαίτερη αδυναμία στη γενιά του “beat” και στους “καταραμένους” ποιητές του ρομαντισμού. Οι πρώτοι αναδείχτηκαν μεταξύ των δεκαετιών '40-'50 και οι άλλοι των 18ο αιώνα… Μας αρέσει ο Tom Robins, μας αρέσουν οι εκδόσεις “Τυφλόμυγα”, ο Καβάφης, ο Εμπειρίκος, ο Σαχτούρης, ο Πετρόπουλος, ο Μακρής, o Καρυωτάκης. Μας αρέσουν οι αρχαίοι Έλληνες κλασσικοί, ο Gabriel Garcia Marquez, ο Poe… Είμαστε αυτό που μας κάνει να νιώθουμε ευχάριστα… αυτό που μας εξιτάρει, που μας δίνει ώθηση για δημιουργία.
Παρ' όλα αυτά θα προσπαθήσουμε να σταχυολογήσουμε κάποια λογοτεχνικά - ποιητικά κείμενα, χωρίς αξιολογημένη σειρά ή αλφαβητική παράθεση.
1. Οργισμένος Βαλκάνιος - Ν. Νικολαίδης
2. Γουρούνια Στον Άνεμο - Ν. Νικολαίδης
3. Όνειρα Από Χρώμιο Και Βινύλιο - George Baker
4. One Few Over The Cuckoo's Nest - Ken Kesey
5. Psychedelic Prayers - Timothy Leary
6. Les Chants De Maldoror - Le Comte De Lautreamont
7. Revolution For The Hell Of It - Abbie Hoffman
8. The Road - Jack London
9. Η Αλίκη Στη Χώρα Των Θαυμάτων - Louis Carol
10. La Sociιtι Du Spectale - Guy Debord  



Χάρηκα ιδιαίτερα που αναφέρθηκες στον Μακρή, τον θεωρώ σπουδαίο ποιητή. Μου κάνει εντύπωση ωστόσο ότι απουσιάζουν από τον κατάλογο εκείνοι που θα μπορούσαν να θεωρηθούν  μπεστ οφ: ο Γκίνσμπεργκ, ο Κέρουακ,, ο Κοέν, ο Τιμ Μπάκλει, ακόμη.

Μάλλον δε διάβασες καλά την απάντηση. Όταν αναφερόμαστε στην γενιά του “beat”, δεν περιλαμβάνει κι αυτούς;  


Με έπιασες, το παραδέχομαι. Δε διαβάζω όλες τις απαντήσεις σου. Αλλά κι εσύ δεν πας πίσω. Προσπερνάς τις μισές μου ερωτήσεις. Ευγενώς φερόμενος το παραβλέπω και συνεχίζω: πιστεύεις ότι η μουσική των sixties είχε ποιητική διάσταση; Αν ναι, μπορείς να μας μεταφράσεις ένα τραγούδι που το θεωρείς ενδεικτικό;

Στο δικό μας χώρο, κατά βάση, δεν συμβαίνει αυτό. Ίσως η μουσική που ακούμε να είναι απλά sophistic, αλλά με τίποτα κουλτουριάρικη. Ακόμη και μουσικά είδη όπως η jazz ή τα blues δεν είχαν επιρροές από την ποίηση ή τη λογοτεχνία, είναι μουσικές που οι επιρροές τους πηγάζουν από την καθημερινότητα, από τη ζωή. Κάτι ανάλογο με αυτό που συνέβαινε και στην Ελλάδα με τα ρεμπέτικα. Δηλαδή ναρκωτικά, ανεκπλήρωτοι έρωτες, δουλειά, επαναλαμβανόμενη καθημερινότητα, μοναξιά κ.λπ. Άλλωστε ανήκουμε στην εργατική τάξη και στο επιστημονικό προλεταριάτο. Αυτό συνέβαινε κυρίως στη ψυχεδελική μουσική που πολλά ποιήματα είχαν μελοποιηθεί. Ένας καλός συνδυασμός αυτών και της μελοποιημένης ποίησης βρήκε πράγματι εφαρμογή στη ψυχεδελική σκηνή των sixties. Σαν χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το κομμάτι του Syd Barrett, αυτής της πραγματικά καταραμένης φυσιογνωμίας του R 'n' R. Ένα κομμάτι των Pink Floyd από τα 1967 ανεπανάληπτης psych- pop αισθητικής, ένα αριστούργημα με έντονες τις ανατολίτικες επιρροές κυρίως στα πλήκτρα, μιας κι εμείς δεν μπορούμε να δούμε τους στίχους χωριστά από την μουσική.

“See Emily Play”

Η Αιμιλία συνεχώς προσπαθεί αλλά διαρκώς παρερμηνεύεται
Συχνά ρέπει στο να δανείζει τα όνειρα κάπου μέχρι την αυριανή μέρα

Δεν υπάρχει άλλη μέρα
Ας το προσπαθήσει με διαφορετικό τρόπο
Θα χάσεις το μυαλό σου και θα παίζεις
Θα παίζεις ελεύθερα, ελεύθερα παιχνίδια για το ενδεχόμενο
Κοίταξε η Αιμιλία παίζει
Όμως αμέσως μετά το σκοτάδι η Αιμιλία κλαίει
Ατενίζει ανάμεσα στα δέντρα με μια αδυσώπητη λύπη έναν ήχο μέχρι αύριο

Δεν υπάρχει άλλη μέρα
Ας το προσπαθήσει με διαφορετικό τρόπο
Θα χάσεις το μυαλό σου και θα παίζεις
Θα παίζεις ελεύθερα, ελεύθερα παιχνίδια για το ενδεχόμενο

Φόρεσε ένα φόρεμα που να αγγίζει τη γη
Κύλησε σε ένα κομμάτι για πάντα και πάντα, Αιμιλία, Αιμιλία
Δεν υπάρχει άλλη μέρα
Ας το προσπαθήσει με διαφορετικό τρόπο
Θα χάσεις το μυαλό σου και θα παίζεις
Θα παίζεις ελεύθερα, ελεύθερα παιχνίδια για το ενδεχόμενο
Δες η Αιμιλία παίζει  



Να μη βάλουμε ένα όνομα για τη μετάφραση; Και επ' ευκαιρία, γιατί δεν υπογράφετε τα κείμενα στο περιοδικό παρά μόνο με τα μικρά σας ονόματα;

Ποια η διαφορά; Όλο αυτό δεν γίνεται για προσωπικό όφελος, άλλα για να κρατηθεί αυτή η φάση ζωντανή. Δεν έχουμε την ανάγκη να προβληθούμε.  


Είσθε συλλέκτες δίσκων ή αντικειμένων από τη δεκαετία του 60;

Θέλουμε να ξέρεις ότι η λέξη “συλλέκτης” μας αφήνει παγερά αδιάφορους ως έννοια. Απλά μας αρέσει να υπάρχουν ανάμεσά μας αντικείμενα στα οποία έχει περάσει ο χρόνος από πάνω τους. Θα θέλαμε να μπορούσαμε να κρατήσουμε αυτή την εποχή ζωντανή. Η μουσική που ακούμε γράφτηκε σε αναλογική μορφή και διανεμόταν είτε σε long play, είτε σε single. Άρα προτιμάμε να τα 'χουμε όπως κυκλοφόρησαν τότε. Αν το ίδιο κομμάτι το ακούσεις σε βινύλιο και το ακούσεις και σε c.d. θα δεις ότι ακούς σχεδόν δυο διαφορετικά πράγματα. Πιστεύουμε ότι κατά κάποιο τρόπο αγο- ράζεις τον χρόνο έτσι, χωρίς βέβαια να είμαστε διατεθειμένοι να πληρώσουμε έναντι οποιοδήποτε ποσού. Είμαστε υποστηρικτές του “Τιμαί λογικαί”.


Υπάρχει μια αγαπημένη ταινία από αυτή την περίοδο; ¨Η μια αγαπημένη ατάκα από ταινία;

Πόσα klb διαθέτετε στο site, για να δούμε τι περιθώρια έχουμε!  

Με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο κάθε πρόταση διαπραγματεύσεων. Πριν σε ευχαριστήσω λοιπόν για την προθυμία σου, όχι όμως και για την ταχύτητα με την οποία απαντούσες, να ρωτήσω κάτι τελευταίο. Σε προβληματίζει ότι μιλάς για το περιοδικό με έναν φανατικό του λαϊκού τραγουδιού;

Κι εμείς ευχαριστούμε… Αν θεωρείς λαϊκούς τον Τσιτσάνη, το Μάρκο, τον Μπάτη κι όλους αυτούς...


Συγγνώμη, οι Στόουνς δεν ήταν ρεμπέτικη κομπανία; Τι συζητάμε τόση ώρα; Λάθος συνέντευξη;



        Χ2 - 18/12/2005
    για το www.lexima.gr



Για περισσότερα μπορείτε να δείτε το διαδικτυακό τους στέκι πατώντας στο σύνδεσμο που ακολουθεί:  BELLE VUE



Lexima.gr - Τα κείμενα αποτελούν απόψεις και θέσεις των συντακτών τους.