Λέξημα / Πεζογραφία / Η δράκαινα της ΜάνηςΑνώνυμος επισκέπτης
Πεζογραφία Νεότερο Παλαιότερο
'Αρθρο #56 | Αποστολή από marka13 |
   Σαβ 7 Φεβ 2004 
Παναγιώτης Χ. Καράμπελας
Η δράκαινα της Μάνης
Εξώφυλλο
Ο γδικιωμός για τους μανιάτες είναι ηθικό χρέος προς τους νεκρούς τους. Οι δύο ηρωίδες στα χρόνια της κατοχής και του εμφυλίου δεν το ξεχνούν.
Η δράκαινα της Μάνης, είναι ένα βιβλίο σκληρό. Περιγράφει τη ζωή στα ορεινά χωριά του Ταϋγέτου στα χρόνια της κατοχής και του εμφυλίου, χωρίς να μασάει τα  λόγια του και σε πολλές περιπτώσεις εκπλήσσει  και αιφνιδιάζει τον αναγνώστη, με απίστευτα σκληρούς και λεπτομερείς διαλόγους.

Ο Καράμπελας πλέκει την ιστορία του, καταφέρνοντας να δώσει αρκετά λαογραφικά στοιχεία για τη γλώσσα, τα έθιμα και τη ζωή στη Μάνη, με βασικές ηρωίδες δύο γυναίκες και τον άγραφο νόμο του γδικιωμού.
Η μία, χαρακτηριστικός τύπος δυναμικής, μανιάτισσας αντρογυναίκας, από πλούσια οικογένεια, δεν ξεχνά τις προδοσίες κάποιων συγχωριανών της, που οδήγησαν στο χαμό τους δικούς της ανθρώπους και περιμένει υπομονετικά, καταστρώνοντας σχέδια που θα δικιώσουν τους αδικοχαμένους της… «γιατί το σπληγαζάμενο νερό, κυλάει και στον ανήφορο», όπως χαρακτηριστικά επαναλαμβάνεται στο βιβλίο.
Η άλλη, είναι μια αινιγματική προσωπικότητα. Μια γυναίκα με έντονο το μεταφυσικό στοιχείο, που λειτουργεί βάσει ενστίκτου στα όρια του παραλόγου. Ως παιδάκι είχε βιώσει το ολοκαύτωμα ολόκληρου του χωριού της  και πορεύεται ολομόναχη πλέον στη ζωή της.
Η συνάντηση των δυο γυναικών, θα σταθεί η αρχή ενός αδυσώπητου αγώνα, για τον γδικιωμό των νεκρών τους, όπως η μοίρα, τα έθιμά τους και η περηφάνεια τους, προστάζουν.

Θα ήταν ίσως υπερβολή να πω πως το βιβλίο σε μερικές σκηνές, μου θύμισε αρχαία τραγωδία, αλλά ο συνειρμός ήρθε αναπόφευκτα, είτε λόγω του θέματος (το ηθικό χρέος προς τους νεκρούς), είτε λόγω των σκηνών βίας με την επιμονή στη λεπτομέρεια, (με δεδομένο πως στην αρχαία τραγωδία οι σκηνές βίας δεν γίνονται ποτέ επί σκηνής, αλλά περιγράφονται λεπτομερώς από τους αγγελιοφόρους).

Ο Καράμπελας παρότι ή ιστορία διαδραματίζεται στη Μάνη, καταφέρνει να περιγράψει αρκετά καλά, αυθεντικές σκηνές και πρόσωπα, που θα μπορούσαν να ζουν οπουδήποτε στην ελληνική επαρχία εκείνων των χρόνων, κάνοντας το βιβλίο να μην αφορά μόνο μανιάτες, αλλά όλους τους έλληνες.
Η ιστορία κυλάει ομαλά, χωρίς να κουράζει και κρατάει το ενδιαφέρον του αναγνώστη, παρότι προς το τέλος, κάνει μια μικρή κοιλιά, όταν πια αποχωρεί από την «ενεργό δράση», η μία από τις δύο ηρωίδες.
Στο τέλος του βιβλίου, ο συγγραφέας παρέχει ένα μικρό γλωσσάρι για τους μη ειδήμονες της μανιάτικης διαλέκτου, που θέλουν να εντρυφήσουν περισσότερο στο λαογραφικό κομμάτι, αλλά αυτό δε σημαίνει πως ο μη ειδικός αναγνώστης δε θα κατανοούσε το βιβλίο, αν δεν το είχε.

Η δράκαινα της Μάνης, αξίζει να διαβαστεί κατά τη γνώμη μου, από μανιάτες και μη, όχι τόσο για την πλοκή της, αλλά για τον πλούτο λαογραφικών στοιχείων που περιέχει για την περιοχή της Μάνης. Άλλωστε ο Καράμπελας, είναι αναγνωρισμένος στον τομέα της λαογραφίας, έχει δώσει πολύ καλά δείγματα γραφής και στο παρελθόν.

Lexima.gr - Τα κείμενα αποτελούν απόψεις και θέσεις των συντακτών τους.