Λέξημα / Δημιουργοί: Ποίηση / Χρυσούλα ΔημητρακάκηΑνώνυμος επισκέπτης
Δημιουργοί: Ποίηση Νεότερο Παλαιότερο
'Αρθρο #1504 | Αποστολή από astrofegia |
   Παρ 20 Φεβ 2009 
Χρυσούλα Δημητρακάκη
Χρυσούλα Δημητρακάκη
    
     Η Χρυσούλα Δημητρακάκη γεννήθηκε στην Αθήνα όπου και διαμένει μόνιμα και η καταγωγή της είναι από το Ρέθυμνο της Κρήτης, το χωριό Ατσιπόπουλο, τόπο γέννησης του πατέρα της. Η Κρήτη υπήρξε η βασική πηγή έμπνευσης κάθε λογοτεχνικής της  δημιουργίας και το Ρέθυμνο, ο τόπος που επέλεξε να αρχίσει την λογοτεχνική της πορεία, πιστεύοντας, ότι η πατρική γη είναι η γη της ανεκτίμητης μνήμης.
     Ποιήτρια, στην Ελληνική και Αγγλική γλώσσα, από τα μαθητικά της χρόνια,   ασχολήθηκε και με τον πεζό λόγο, δοκίμιο, διήγημα και μυθιστόρημα. Το πρώτο της ποίημα δημοσιεύθηκε στο Πολύπτυχο του Ευαγ. Ρόζου τη δεκαετία 1980. Η πρώτη ποιητική συλλογή κυκλοφόρησε το 2005 με τον γενικό τίτλο «Ποίηση», περιέχοντας τρεις ενότητες, «Άνεμοι και θύελλες», «Κρήτη των Ονείρων» και «Θάλασσα της Ψυχής». Το πρώτο της μυθιστόρημα «Φρατζέσκα» κυκλοφόρησε το 2006, για το οποίο απενεμήθη βραβείο ως «Σύγχρονο Ελληνικό Μυθιστόρημα», στο 22ο Συνέδριο Ποίησης και Πεζογραφίας «Σικελιανά 2006».
     Έχει καταχωρηθεί International Biographical Association της Μ. Bρετανίας, στο American Biographical Institute, στο διεθνές ανθολόγιο της Ακαδημίας της Ινδίας Μ. Μadhusudan και του Πανεπιστημίου της Καλκούτας, καθώς και στην μεγάλη 24τομη εγκυκλοπαίδεια των Νεοελλήνων Λογοτεχνών, «Χάρη Πάτση».
     Το έργο της προβάλλεται από το εθνικό κέντρο βιβλίου www.biblionet.gr , www.chrishoulademetrakaki.gr καθώς και από διεθνή sites oπως της W.P.S
     Διακρίσεις : Χρυσό Μετάλλιο, λογοτεχνίας 2006, Διεθνών Βραβείων Madhusudan Ινδιών και του Πανεπιστημίου Καλκούτας για την ποιητική συλλογή «wings and storms». Επιπρόσθετες διακρίσεις, από το IBC,Aγγλίας και το ACI, Αμερικής, την Ένωση Ελλήνων Λογοτεχνών, την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών, το 20ο, 21ο και 22ο Συμπόσιο Ποίησης και Πεζογραφίας «Σικελιανά» και την Unesco.
     Δημοσιεύει, ποιήματα, δοκίμια και άρθρα στις εφημερίδες «Κρητική Επιθεώρηση», «Χανιώτικα Νέα», «Πατρίς», «Τόλμη» στα περιοδικά «Κρήτη», «Κρι-Κρι» σε ανθολόγια και σε πολλά λογοτεχνικά περιοδικά και εφημερίδες.
     Είναι μέλος της Παγκόσμιας Ένωσης Ποιητών, της Ακαδημίας Αμερικάνικης Ποίησης, της Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών, της Παγκρήτιας Ένωσης Λογοτεχνών, της Ένωσης Παγκοσμίων Συγγραφέων, του Διεθνούς Forum Πολιτισμού και Ειρήνης, της UNESCO, του Διεθνούς Συμβουλίου Χορού, του Ερυθρού Σταυρού, της Παγκρήτιας Ένωσης, διαφόρων συνδέσμων και πολιτιστικών συλλόγων.

Nʼ αγαπάς

Τον άνεμο που ενώνει τις σκέψεις,
τη βροχή που γεμίζει τις στέρνες,
τα λουλούδια που τόλμησαν νʼ ανθίσουν.

Να δέχεσαι τη σκέψη που είναι αντίθετη
με αυτό που ελπίζεις
και τους ανθρώπους που αλλάζουν
χωρίς να το ξέρουν.

Νʼ ακούς με πόνο,
τα λόγια που στάζουν πικρή νοημοσύνη
και τα λόγια που ξέφυγαν αθέλητα.

Να υπομένεις την ερημιά στους δρόμους
και νʼ αναζητάς την γαλήνη της ψυχής σου,
που σε πείσμα όλων γαλήνη παραμένει.

Νʼ αντέχεις σαν τον βράχο,
γιατί είσαι έτσι καμωμένος, για ό,σα
πρόκειται να σου συμβούν

και γυρίζοντας απʼ τα μεγάλα σου ταξίδια
στον μεγάλο απολογισμό,
να βρίσκεις μόνο έναν θησαυρό που έχει απομείνει.
Νʼ αγαπάς.


Μίλησε μου

Μίλησέ μου σε αναπάντητες ερωτήσεις,
σαν ένας τρυφερός καρπός,
που φρόντισε το μαραμένο δένδρο.

Μίλησέ μου,
όταν χάνομαι στο λαβύρινθο της σκέψης,
όπως το νήμα αφήνει σημάδια επιστροφής.

Μίλησέ μου,
χωρίς διευκρινίσεις εισβολέα,
έξω από τα τείχη της μοναξιάς μου,
σαν το καλό φίλο και τον ανοιχτόκαρδο γείτονα,
με τη φλυαρία της ξένης κουβέντας.
Μίλησέ μου, χωρίς να ξεριζώνεις έννοιες
και άφησε τα μπερδεμένα νοήματα,
να μας διασκεδάζουν και να μας λυτρώνουν.

Μίλησέ μου,
χωρίς να μάχεσαι να κατακτήσεις τη ψυχή μου.

Μίλησέ μου,
με την καλημέρα,
μίλησέ μου με τη σιωπή σου.


Φοβάμαι

Δε φοβάμαι τις μάχες.
Φοβάμαι τον πόλεμο,
που δεν υπερασπίσθηκε
την πατρίδα
και τον λόγο των ταπεινών.

Δε φοβάμαι την επανάσταση.
Φοβάμαι την άγρια δύναμη
που καταλύει,
τις αρχές του εαυτού μου.

Δε φοβάμαι το θάνατο.
Φοβάμαι μέχρι τότε,
μήπως συμβιβαστώ
με την απουσία μου.

Δε φοβάμαι το τέλος.
Φοβάμαι, μήπως δε φτάσω
με τους δικούς μου όρους.

Δε φοβάμαι να ζήσω.
Φοβάμαι μήπως επαναπαυθώ
και ξεχάσω τις προϋποθέσεις,
να είμαι Άνθρωπος.


«Ζωής σημάδια»
Γράφει η  Χρυσούλα  Δημητρακάκη

Δεν μεγαλώνει η ζωή ,μα όσο περνά, θριαμβευτικά μικραίνει!
Και τα σημάδια της μικρά , σαν την θύελλα που ανταριάζει και τον βοριά που ξεσηκώνει τα μαύρα σύννεφα και κατεβαίνουν μέχρι εκεί που νομίζεις ότι θα τα πιάσεις, μα με σκυμμένο το κεφάλι και τα μάτια κλειστά, μέσα στην βιασύνη να προφυλαχτείς από την επερχόμενη μπόρα και μέσα στον χαλασμό που παρασέρνει ότι βρει μπροστά του, κανείς , δεν προσέχει τους αιωρούμενους κόκκους που μεταφέρουν δύναμη και ζωή από τόπο σε τόπο.
Μικρά, πολύ μικρά τα σημάδια ,όταν τα πουλιά ξεχύνονται στους ουρανούς και  πρέπει να ανοίξεις φτερά , μα με το νου ,μα με καρδιά για να τα φτάσεις και τα ίχνη του ανθρώπου ακόμα πιο μικρά όταν  μεταξύ ουρανού και γης αναζητά να ταιριάξει, τα ίχνη με τα σημάδια και να παραμείνει άνθρωπος, καμωμένος  να αναζητά τα μικρά ανεπαίσθητα σημάδια που αντέχει η απλωσιά του, γιατί αν ήταν μεγαλύτερα ίσως μέσα στην ταραγμένη ισορροπία, θα νόμιζε ότι ήταν πολύ κοντά στο τέλος και ίσως τότε θα νόμιζε ότι ήταν και το τέλος του κόσμου, το τέλος της ζωής!
Και μέσα στην οδύνη του που στέγνωσαν τα μάτια  από τα δάκρυα και ακόμα δεν ένοιωσε τι  λέει ο μακρύς και ατέλειωτος ψίθυρος των δένδρων ,σε μία ύστατη ελπίδα ,κάτω από τις χαρουπιές, με τα χέρια γεμάτα από τον ζωτικό καρπό που έθρεψε την πείνα, θα κοιτάξει ψηλά  να συγκριθεί με την ζωή και τότε θα  ʽναι γιορτινή εκείνη η μέρα που θα κοπιάσει, να βρει τον ένα και μοναδικό λόγο να χαρεί!
Και θα μείνει αλησμόνητη εκείνη η μέρα, που δεν θα συγκρίνεται με το χειρότερο για να νοιώσει  τυχερός που το απέφυγε, μα θα συγκρίνεται με το  καλύτερο και σα δεν το φτάνει ,θα σηκώνεται πιο ψηλά  και σα δεν το αγγίζει, θα βγάζει φτερά για να πετάξει.
Κι όταν θα φτάσει η μέρα, που θα νοιώσει , πόσο μικρές είναι οι χαρές και θα τις αναζητήσει, ξεχασμένες, στις μικρές καθημερινές λεπτομέρειες ,ίσως τότε αφήνοντας τα χνάρια στο δρόμο του ,  μετακινηθεί λίγο πιο εκεί, να μην τσαλαπατήσει το μικρή μαργαρίτα που ξεμύτισε  στην άκρη του δρόμου .


Θάρθει, ένα ξύπνημα,  που οι άνθρωποι θα δουν τον ήλιο να βγαίνει πίσω από τα βουνά και θα νοιώσουν το θαύμα της αυγής να φτάνει μέχρι την αυλή τους και τότε υπακούοντας στην φύση που τους προστάζει ,θα σκύψουν και θα ευγνωμονήσουν, γιατί έχουν μια μέρα ακόμα να ζήσουν !



Lexima.gr - Τα κείμενα αποτελούν απόψεις και θέσεις των συντακτών τους.