Λέξημα / Δημιουργοί: Ποίηση / Έφη ΚαλογεροπούλουΑνώνυμος επισκέπτης
Δημιουργοί: Ποίηση Νεότερο Παλαιότερο
'Αρθρο #1478 | Αποστολή από astrofegia |
   Πεμ 27 Νοε 2008 
Έφη Καλογεροπούλου
Έφη Καλογεροπούλου
Έφη Καλογεροπούλου
Γεννήθηκε στην Αθήνα.Είναι πτυχιούχος του Φυσικού τμήματος του Παν/μίου Αθηνών και του Τμήματος Θεατρικών σπουδών της Φιλοσοφικής Σχολής Αθήνας.Συνεργάτης θεατρολόγος  και βοηθός σκηνοθέτη στις παραστάσεις του θεάτρου-στούντιου υποκριτικής   «Μαύρη σφαίρα» :Huis Clos - Κεκλεισμένων των Θυρών 2002-2003 και Leonce and Lena 2005-2006 . Εχει συμμετοχή σε εκπόνηση θεατρικών προγραμμάτων και σε ομιλίες πολιτιστικού περιεχομένου.Τό 2008 εκδίδεται από τις εκδόσεις Ενδυμίων η πρώτη  ποιητική της  συλλογή “Σκεύη Ταξιδίου».Ποιηματά της έχουν δημοσιευτεί στα ηλεκτρονικά περιοδικά «Ποιείν» και «Βακχικόν».Εργάζεται στην Εκπαίδευση,και ζεί στην Αθήνα.


έχει καιρό απόψε

κρατήσου γερά φώναξα
ρίχνω σκοινιά απόψε
άγκυρες κατεβάζω στα βαθιά
τη ζωή να δέσω

στρίβω τιμόνι στο κενό

τεχνάσματα αρνούμαι
κράτα γερά
στα ύφαλα χυμάω
τους βυθούς σαρκάζω
στο τίποτα γελάω
κράτα γερά
η νύχτα είναι στα  ανοιχτά

παγωμένος ο αέρας
λογχίζει
μέχρι να ξημερώσει
μέχρι να ξημερώσει

καθρέφτες ρίχνω στο νερό
σκοτάδι έχασα να βρώ
ψάχνω

κι αυτό πού όνομα δεν έχει
τρομαγμένο σπαρταρά
στην άκρη του καιρου


ναυαγοί

ξεβράστηκαν
στη στεριά της μέρας
κάποιοι κρατώντας κομμάτι νύχτα
και άλλοι θάλασσα
όσοι γλύτωσαν είχαν κιόλας ξεχάσει
οι άλλοι νεκροί ακόμη
μα προπαντός πλυμένοι
στέγνωναν στις πέτρες
ο καιρός δεν τους ξεχώριζε
και αυτοί πού σώθηκαν
και  οι άλλοι αφησαν πίσω
τις  κομμένες τους ουρές.


δίχως τέλος


άρχισε να βρέχει
δίχως τέλος
έσταζε ο χρόνος
πρόσωπα ληστών και αγίων
μάτια τυφλών
που φυλάκισαν την αθωότητα
για πάντα
κραυγές χαμένων από λάθος
στα σκοτάδια

έβρεχε λάσπη
κι άλλα τέτοια αντικείμενα


Μονεμβασιά

πέτρες μισοχωμένες στη λάσπη
κορμιά φαγωμένα
σπίτια αιώνων
ακίνητα
πόσοι νεκροί κλαίνε τις νύχτες
στις πόρτες σας ;
πόσες σας λέξεις ξεπλένει η βροχή ;
πόσα κλειδιά σκουριάσαν στις χούφτες σας ;
σε σας μιλώ
και στο υγρό το ξύλο
φλέβες του χρόνου


υπόλοιπο

διαίρεση σημαίνει επιθυμία
να διαιρεθεί ο διαιρετέος
να διαιρέσει ο διαιρέτης
να υπάρξει το πηλίκο
να ευτυχίσει το υπόλοιπο
κρυμμένο στην ανυπαρξία
του μηδέν

να διαλύσει θέλει ο διαλύτης
να διαλυθεί η ουσία
να υπάρξει το διάλυμα
να διαλυθεί κι αυτό
να διαλυθεί
να αραιώσει

επιθυμία
ύπαρξη
διαλύτης κόσμος λέξεις
λέξη και η σιωπή
με τι στομάχι όμως
σαρκοφάγο

τροχίστε λίγο το μηδέν
είναι τετράγωνο πολύ


σημεία

σβησμένη φωτιά καπνίζει
σβήνοντας

εγώ εσύ εγώ εσύ εγώ
δυό σημεία στον τοίχο
εσύ εγώ εγώ εσύ εσύ εγώ
μια στρογγυλή αίσθηση
παλιώνει

χάνω τη θέση σου στο κάδρο
σε επικηρρύσω
σε ψάχνω
συνθλίβω προφυλάξεις

σε τροχιά ανήμερη πετώ
εκπέμπω μνήμη

ελεύθερα προσγειώνομαι
σε μολυσμένο βάλτο
και πάλι δραπετεύω

τι χαράζει
κόβει ποιο

βλέμμα  μπαλόνι στο κενό

σε ψάχνω
και μετά ;



Lexima.gr - Τα κείμενα αποτελούν απόψεις και θέσεις των συντακτών τους.