Λέξημα / Δημιουργοί: Ποίηση / ΔΕΛΙΟΠΟΥΛΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣΑνώνυμος επισκέπτης
Δημιουργοί: Ποίηση Νεότερο Παλαιότερο
'Αρθρο #1457 | Αποστολή από astrofegia |
   Δευ 22 Σεπ 2008 
ΔΕΛΙΟΠΟΥΛΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ
ΔΕΛΙΟΠΟΥΛΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ
ΔΕΛΙΟΠΟΥΛΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ - ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

    Γεννήθηκα πριν 28 χρόνια, μια βροχερή μέρα του Οκτώβρη σε μια επίπεδη πόλη του κάμπου, την Αλεξάνδρεια Ημαθίας. Η πρώτη μου γλυκιά ανάμνηση είναι η απαγγελία παιδικών ποιημάτων από τη μητέρα μου. Λίγο αργότερα μου έμαθε την ηρωική ποίηση του Σικελιανού. Η σπίθα ξεπήδησε από μέσα μου και η φωτιά άναψε, άλλοτε σαν τρεμάμενο κερί και άλλοτε σαν πυρωμένη λάβα. Στίχοι, ρίμες, λέξεις παράξενες, καθημερινές και ποιητικές γυρίζανε από τότε μέσα μου και μορφώνανε τα εντός μου, τις σκέψεις και τα συναισθήματα. Μετά ήρθε η αρχαιολογία, πτυχίο, μεταπτυχιακό και διδακτορικό, να με ωθήσουν σε μια άλλη εξερεύνηση όχι εντός μου αλλά μέσα στα χώματα και το χρόνο. Πριν δύο χρόνια μπήκε στη ζωή μου η εκπαίδευση και η προσπάθεια να μεταδώσω την αγάπη για το παρελθόν και την ποίηση στους μαθητές μου. Ελπίζω να καταφέρω κάτι με τους μαθητές κι αργότερα με το γιο μου, που κουβανά η σύντροφος μου Γλύκα υπομονετικά στα σωθικά της.    


ΠΕΡΣΕΑΣ


Όταν περάσουνε τα χρόνια και οι μνήμες,
οι άνθρωποι θα βαρεθούν να ιστορούνε.
Μονάχα παραμύθια θα αρέσκονται να λένε:
πόσο γενναία πάλεψες στη μάχη
το τέλος, που ερχόταν ούτως ή άλλως.
Θα σε θυμούνται για την τόλμη σου
και θα κυλούν στο ανακάλημά σου δάκρυα
για την υπόδουλη ντροπή
και τον εξόριστό σου θάνατο.

Κανείς δε θα θυμάται -σε τι ωφελεί;-
πώς η μοιραία δυναστεία σου κι εσύ
ξοδέψατε το χρόνο και τη δύναμη
αλόγιστα σ' εμφύλιους πολέμους,
αδιαφορώντας που κοντά σας
οι εχθροί τροχίζανε τα ξίφη
για να μας σκοτώσουνε.

Τι μάταιες κρίσεις που ιστορούμε!
Οι Μακεδόνες σας υμνούν Περσέα
και με τη λύπησή τους σας δοξάζουν.
Πλανήθηκαν  - ίσως δε γύρεψαν να μάθουν-
πώς μας σκλάβωσαν για πάντα.
Αν το γνωρίζανε, ίσως και να σας έβριζαν
ή να σας λησμονούσανε τελείως.
Εξάλλου αν το γνώριζαν, ίσως
να μη σας ανεχόντουσαν στο θρόνο.


(Κοζάνη, 13-4-2008)

  1. Τελευταίος βασιλιάς της Μακεδονίας (212-162 π.Χ.) και μέλος της Δυναστείας των Αντιγονιδών. Βασίλεψε στη Μακεδονία από το 179 π.Χ. ως το 168 π.Χ., όταν και ηττήθηκε από τους Ρωμαίους στη μάχη της Πύδνας. Εκείνη ή ήττα σήμανε και την οριστική υποδούλωση της Μακεδονίας στους Ρωμαίους.

ΠΑΡΗΓΟΡΙΑ

Η μόνη μου παρηγοριά
μια τέτοια μέρα
- μετ΄ από τόσες ίδιες
κι απαράλλαχτες αιτήσεις,
μηνύματα εισερχόμενα,
πλαστά χαμόγελα
και κρύες χειραψίες,
μέσα σε βόμβους υπολογιστών-
η μόνη μου παρηγοριά
είναι τα υγρά σου χείλη,
η ζεστή σου αγκαλιά
και η σειρήνια φωνή
που λησμονά την κάθε μέρα.

                                                   (Κοζάνη,11 -4-2008)


ΤΑ ΒΗΜΑΤΑ

Δεν είναι αλήθεια ότι ελόγου μας ζούμε
Δεν είναι αλήθεια ότι η ύπαρξή μας διαρκεί πάνω σε αυτή τη γη
Πρέπει ν` αποχωριστώ τα όμορφα άνθη
Πρέπει να φύγω, ν` αναζητήσω έναν μυστηριακό τόπο
Αλλά για μια στιγμή ας κάνουμε δικές μας τις ωδές[…]».
«Ω λουλούδια που φέρνουμε, ω ωδές που φέρνουμε
Φέρνουμε στο βασίλειο του μυστηρίου».

(Ανώνυμος Αζτέκος ποιητής από το Τσάλκο)


Τα βήματα στον κόσμο μας
είναι βαριά και παγωμένα,
ατέλειωτα κι αβέβαια
στην τόση ομίχλη γύρω μας
και τρομαγμένα για τους λύκους.
Μόνη μας συντροφιά στο δρόμο
το κρύο σφύριγμα του αγέρα
κι οι νιφάδες που ακολουθούνε.

Τα βήματα στον κόσμο μας,
έρημα βήματα, λευκά,
διακόπτει μόνο η ηχώ τους
και δύο αναπάντεχα τριαντάφυλλα,
που σταματάμε να μυρίσουμε
στα πέταλά τους το κουράγιο.
Με την ανάμνησή τους συνεχίζουμε.
Φθάνουμε σπίτι και κλεινόμαστε.
Και με την πρώτη άνοιξη
βγαίνουμε έξω επιτέλους
να φυτέψουμε τον κήπο μας.

Αυτή `ναι η ποίησή μας!


                                                  (Κοζάνη, 15-1-2008)


ΤΟ ΑΓΑΛΜΑ

Το γυμνό αρχαίο
μαρμάρινο γυναίκειο
άγαλμα του Μουσείου,
μια άτεχνη σπουδή
στο λευκομάρμαρο
κάποιας τυχαίας
λάγνας φαντασίωσης.
Τ΄ ανένδυτο κορμί,
τα παθιασμένα χείλη,
η πρόστυχη ματιά του
μας προκαλούν συχνά,
τους συντηρητικούς,
σεμνοπρεπείς πολίτες.

Παρά την ατεχνία του
και τα χρηστά μας ήθη
το γυμνό αρχαίο
μαρμάρινο γυναίκειο
άγαλμα του Μουσείου
είναι ο πολιτισμός μας
κι είμαστε περήφανοι.
Άλλο δεν έχουμε
για να σας δείξουμε,
ναούς, αγάλματα,
βιβλία και θρησκείες
ή το φιλόσοφο
με τ` άσπρα γένια του
μες στο βαθύ πιθάρι.

Όλα μας τα Μουσεία
κι οι πλατείες μας
χάσκουνε έρημες,
ενώ χορεύουμε
με θύρσους γύρω
από το άγαλμα.
Το ντύνουμε κισσούς
π` από τα δυο του στήθη
φύτρωσαν στο σώμα του
και το παρουσιάζουμε.

Το γυμνό αρχαίο
μαρμάρινο γυναίκειο
άγαλμα του Μουσείου
η μόνη ανάμνηση.
Όταν το βλέπουμε,
δακρύζουμε και λέμε:
«Πως γίναμ΄ έτσι.
Παν τα παραμύθια.
Τα βιβλία στη φωτιά
και ρέπια οι ναοί
για να κτιστούνε σπίτια.
Παν κι οι φιλόσοφοι.
Τύφλα μεθύσι φύγανε.»

Μόνη κληρονομιά μας  
τ` αποσπασματικό
μαρμάρινο γυναίκειο
αρχαίο άγαλμα
για να διαφημιστούμε.
Πρέπει. Χρειάζεται.
Που πια καιρός για γύμνια;
Που πια για τις ντροπές;
Δε μας απέμεινε
καμιά επιλογή.

                                                  (Κοζάνη, 14-1-2008)


ΤΟ ΙΔΙΟ ΠΑΝΤΑ ΦΕΓΓΑΡΙ

Αιώνες τώρα το ίδιο πάντα φεγγάρι,
άλλοτε μικρό κι άλλοτε μεγάλο,
άλλοτε λαμπρό κι άλλοτε αχνό.
Παίζει κρυφτό ανάμεσα σε θυμωμένα σύννεφα,
κορφολογά τα λιόδεντρα,
ταράζοντας τα ήρεμα νερά.

Αιώνες τώρα το ίδιο πάντα φεγγάρι
γεννάει στίχους για τραγούδια,
γεννάει στίχους για ποιήματα,
όνειρα πλάθει στις φτερούγες των πουλιών
και γλυκοψιθυρίζει ερωτόλογα
σ` αγκαλιασμένα ζευγαράκια.

Αιώνες τώρα το ίδιο πάντα φεγγάρι
φωτίζει τις ψυχές μας στο σκοτάδι,
φωτίζει την πορεία μας στη γη,
ρίχνει το φως του να διαβάσουμε βιβλία
και φανερώνει στους ψαράδες
τα κοπάδια των ψαριών.

Αιώνες τώρα το ίδιο πάντα φεγγάρι
κρατάει τσίλιες για τους κλέφτες,
κρατάει το φανάρι στους εργάτες,
λούζει στις χρυσακτίνες του αγαπημένα πρόσωπα,
κοιμίζει έγνοιες μας και φόβους
στο τελευταίο του νανούρισμα.

Αιώνες τώρα το ίδιο πάντα φεγγάρι.
Μα χθες το περπατήσαμε.
Μα χθες τα ίχνη μας στο χώμα
υψώσανε στους βράχους του μια πλαστική σημαία,
που γράφει πάνω «Νά ΄μαστε»
και τα ονοματεπώνυμά μας.

Αιώνες τώρα το ίδιο πάντα φεγγάρι,
που δε γεννά πια στίχους,
δεν πλάθει άλλα όνειρα,
δεν ερωτεύεται και δε φωτίζει την πορεία μας στη γη,
ούτε μας δείχνει πια
ότι πολύ αγαπήσαμε..

Αιώνες τώρα το ίδιο πάντα φεγγάρι.
Τ` αλλάξαμε σε μια στιγμή,
μας άλλαξε για πάντα.
Δυο-τρεις ξωμάχοι μοναχά δε μάθανε τα νέα
και συνεχίζουν να κοιτούν
το ίδιο πάντα φεγγάρι.

                                                   (Κοζάνη, 4-10-2007)




Lexima.gr - Τα κείμενα αποτελούν απόψεις και θέσεις των συντακτών τους.