Λέξημα / Δημιουργοί: Ποίηση / Σταύρος ΑρχοντάκηςΑνώνυμος επισκέπτης
Δημιουργοί: Ποίηση Νεότερο Παλαιότερο
'Αρθρο #1455 | Αποστολή από astrofegia |
   Δευ 22 Σεπ 2008 
Σταύρος Αρχοντάκης
Σταύρος Αρχοντάκης
ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ

    O Σταύρος Αρχοντάκης αποφοίτησε από την Ιατρική Σχολή του Α.Π.Θ. ΤΟ 1996. Ειδικεύτηκε στην κυτταρολογίας στο Α.Ο.Ν.Α. «Ο άγιος Σάββας». Έχει συγγράψει τρία λογοτεχνικά βιβλία (ποιητικές συλλογές) με τίτλους : ΟΥΔΕΝ ΜΟΙΡΑΙΟ ΕΚ ΤΩΝ ΠΡΟΤΕΡΩΝ, ΟΥΔΕΝ ΤΥΧΑΙΟ ΕΚ ΤΩΝ ΥΣΤΕΡΩΝ
ΤΗ ΛΕΓΑΝ ΧΡΥΣΑ και ΣΤΑΥΡΟΔΡΟΜΙΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ
    O Σταύρος Αρχοντάκης είναι μέλος της Διεθνούς Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών, της Εταιρείας Ιατρών Λογοτεχνών και της Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών.


ΑΛΙΜΟΝΟ

Αλίμονο στον άνθρωπο που άλλο δε θυμάται
Αυτά που τόσο πάλεψε κάποτε για να βρει
Και με τη στέρηση αγκαλιά μονάχος του κοιμάται
Γιατί ποτέ δεν τόλμησε με κάτι να χαρεί

Αλίμονο αν στον ύπνο του μοναχικός λυπάται
Γιατί γνωρίζει πια καλά τι θέλει, τι μπορεί
Αλλά μόνο στα όνειρα, γι αυτό μην τον ξυπνάτε
Αφήστε τον αν θέλετε λίγο να κοιμηθεί.


ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ

Σκληρή ανάμνηση νεκρής πρώτης αγάπης
Τούτοι οι στίχοι που να φτιάξω προσπαθώ
Από τις στάχτες μιας απίθανης απάτης
Που σα φωτιά με σιγοκαίει από καιρό

Κι αν η αλήθεια δε φωλιάζει στα όνειρά μου
Κι αν η καρδιά μου δε χτυπάει από καιρό
Κι αν σκοτωμένη ζει ή ελπίδα στη σκιά μου
Είναι γιατί εγώ ακόμη και για πάντα… σ' αγαπώ



ΣΚΛΑΒΟΣ ΣΕ ΓΑΛΕΡΑ

Σε αυτό το καράβι φορτωμένο με σκλάβους
Με μπαρκάραν πριν χρόνια κάποιοι ανθρώποι σκληροί
Σε αυτή τη γαλέρα τη γεμάτη με σκλάβους
Με κρατήσαν για χρόνια να τραβάω κουπί

Στης αλμύρας τα βάθη έχουν πέσει χιλιάδες
Απ' τους φίλους μου εκείνους που δε ζουν το πρωί
Τους αλλάζει ο αφέντης τους νεκρούς κείνους σκλάβους
Με καινούργιους που ψάχνουν το κουπί τι θα πει

Αν ο θάνατος παίρνει για παρέα τους άλλους
Και εμένα μ' αφήνει ζωντανό την αυγή
Είναι ίσως που έχω κάποιους πόθους μεγάλους
Που εμένα προσμένουν σε μιαν άδεια ακτή

Αν η νύχτα με βρίσκει μ' αλυσίδες δεμένο
Να μετράω στην ψυχή μου τις πληγές της σκλαβιάς
Είναι ίσως που έχω κάτι να περιμένω
Την υπόσχεση εκείνη μίας άδειας σκιάς

Που τις μέρες παρέα στο κουπί μου την έχω
Από ιδρώτα και αίμα τα κουπιά μου σαν βρέχω
Και φωνάζω θεέ μου άλλο πια δεν αντέχω
Ή όταν κίνδυνο άλλο σοβαρό διατρέχω

Τη σκιά έχω τούτη να μου στέκεται φίλος
Πιο καλή απ' τους σκλάβους που μια ζουν μια δε ζουν
Σαν αόρατος ίσως άγγελος ή και σκύλος
Πάντα δίπλα μου στέκει όσο οι άλλοι πονούν

Η σκιά που στου ήλιου τη φωτιά ξεθωριάζει
Κάθε βράδυ με βρίσκει να βογκώ στο κουπί
Ένα χάδι μου δίνει και στ' αυτί μου φωνάζει
Σκλάβε άντεξε απόψε, ως να ‘ρθει το πρωί

Σκλάβε άντεξε απόψε μ' όση δύναμη έχεις
Πάντα δίπλα σου είμαι σε προσέχω εγώ
Τα σημάδια που δίνω πρέπει εσύ να προσέχεις
Κάποια μέρα θα έρθω να σε πάρω από δω

Σ' άλλο δρόμο θα βάλω την πικρή σου ζωή
Σκλάβε άντεξε απόψε, ως να ‘ρθει το πρωί
Ας τους άλλους να κλαίνε, να τραβάνε κουπί
Καν' το δάκρυ κουράγιο και τον πόνο αντοχή

Όλοι οι φίλοι που κάνω λίγους μήνες αντέχουν
Τα κουπιά της γαλέρας να κινούν με ορμή
Ύστερα όλοι τους χάνουν όση δύναμη έχουν
Και πεθαίνουν τη νύχτα, ξεψυχούν την αυγή

Μόνο όσοι τ' αφέντη τα μαστίγια κρατάνε
Και γυρνάνε το πλοίο σαν τα μαύρα σκυλιά
Μόνο όσοι δουλειά τους έχουνε να κρατάνε
Τους ταλαίπωρους σκλάβους να τραβούν τα κουπιά

Μόνο εκείνοι γνωρίζουν πόσα χρόνια αντέχω
Τις πληγές μου μετράνε και τη νύχτα απορούν
Ποιες δυνάμεις αλήθεια μαγικές να κατέχω
Που τα χέρια μου κάνουν τα κουπιά να κρατούν

Οι ανθρώποι εκείνοι, που για ζώα μου μοιάζουν
Έχουν πια καταλάβει μια σκιά να περνά
Κάθε βράδυ την ώρα που τη βάρδια αλλάζουν
Μια σκιά ακουμπισμένη στη δική μου γωνιά

Οι φρουροί πια τις νύχτες γύρω μου δεν περνάνε
Σταματάνε νομίζω πέντε θέσεις μπροστά
Αποστάσεις νομίζουν αρκετές πως κρατάνε
Απ' την άδεια εικόνα που τη λένε σκιά

Οι πληγές μου στα χέρια όλες μόνες περνάνε
Κάθε βράδυ που φτάνει να με βρει η σκιά
Των συντρόφων μου όμως οι πληγές που πονάνε
Δεν την νοιάζουν καθόλου τη δικιά μου σκιά

Όλοι τώρα οι σκλάβοι με μισούν μες στο πλοίο
Γιατί έχω κοντά μου δύναμη μαγική
Που με κάνει ν΄ αντέχω, είτε ζέστη είτε κρύο
Να τραβάω για χρόνια μανιασμένος κουπί

Οι φρουροί του αφέντη και αυτοί με μισούνε
Μα φοβούνται κοντά μου μοναχοί να διαβούν
Κάτι υπάρχει το ξέρουν μα εκείνοι σιωπούνε
Την αλήθεια που ξέρουν δεν τολμούν να την πουν

Φίλους τώρα δεν έχω στο καράβι ετούτο
Όλοι οι φίλοι μου έχουν βυθιστεί στα νερά
Μόνο φίλο μου έχω των φρουρών μου το κνούτο
Που κι αυτό να το νοιώσω έχω χρόνια πολλά







Lexima.gr - Τα κείμενα αποτελούν απόψεις και θέσεις των συντακτών τους.