Λέξημα / Δημιουργοί: Ποίηση / Πασχάλης ΠαπαβασιλείουΑνώνυμος επισκέπτης
Δημιουργοί: Ποίηση Νεότερο Παλαιότερο
'Αρθρο #1428 | Αποστολή από astrofegia |
   Πεμ 26 Ιούν 2008 
Πασχάλης Παπαβασιλείου
Πασχάλης Παπαβασιλείου
Πασχάλης Παπαβασιλείου

Γεννήθηκα στην Θεσσαλονίκη τον Δεκέμβρη του 1941. Μεγάλωσα στη συνοικία της Καμάρας.  Σε ηλικία 18 ετών μετανάστευσα στη Βιέννη της Αυστρίας, όπου σπούδασα και εργάστηκα ως μηχανικός αυτοκινήτων. Παντρεύτηκα και απέκτησα δύο παιδιά.  Επέστρεψα στην Ελλάδα το 1980.  Άρχισα να γράφω ποιήματα το 2000. Τον Ιούνιο του  2006 εκδόθηκε η πρώτη ποιητική συλλογή μου, με τίτλο "Αποσπερίτης".  
Βραβεύθηκα με Έπαινο στον Πανελλήνιο Φεστιβάλ Ποιήσεως, που διοργάνωσε η Ένωσις Συγγραφέων Λογοτεχνών Ευρώπης.


    Πλημμύρισα τα ξέφωτα των αστεριών μ' αγάπη
    Και στόλισα το σταυροδρόμι των ονείρων
    Με ανθισμένα κλωνιά
    Για να διαβείς κάποια στιγμή
    Μα εσύ δεν φάνηκες
    Πήρες το άλλο μονοπάτι
    Το μονοπάτι που επέλεξες
    Στην ακροποταμιά περίμενα την ασημένια
    Και αγρύπνησα στων μαγεμένων των ματιών σου τα νερά
    Προσμένοντας να 'ρθεις...
    Μα όταν ξημέρωσε...
    Είχε στερέψει το ποτάμι
    Και η λίμνη ήταν αδειανή



    Γειτονιά                
  
    Θυμάμαι σαν παιδί
    Τη γειτονιά
    Και τις αλάνες με τις λάσπες τις πολλές
    Τα καλντερίμια με τα κάρα τα παλιά
    Και των αλόγων τις κοπριές
    Τις κατηφόρες με την σκόνη την ψιλή
    Τα κατρακύλια να μας φεύγουνε με φόρα
    Και εμείς ανέμελα με γέλια δυνατά
    Την ευτυχία μας φωνάζαμε με τρέλα
    Τα πόδια μας γεμάτα με πληγές
    Τα γόνατα γδαρμένα μες στο αίμα
    Και τα μπαλώματα να σχίζονται ξανά
    Και την γιαγιά...
    Να ράβει με χαρά
    Θυμάμαι σαν παιδί
    Ξυπόλυτοι κλοτσούσαμε την μπάλα
    Με δάχτυλα και νύχια ξεσκισμένα
    Το γκολ η  πέναλτι  μετρούσε την στιγμή που το ‘βαζες με φόρα
    Και τα φιλιά απ' τα παιδιά
    Κερδίσαμε ξανά
    Κουράστηκα… πάω για ύπνο βρε μαμά…
    Και ξαναβλέπω στα όνειρα μου τα βαθιά
    Γειτονιά



    Όλα σκίρτησαν
    Όταν ένα απτόητο αεράκι χάιδεψε τα μαλλιά σου
    Και στα χείλη σου ζωγραφίστηκε ένα άδολο χαμόγελο  
    Την ώρα που έπινες τις πρωινές στιγμές
    Ξαπλωμένη στην αμεριμνησιά σου
    Μαζί με την αυγή που γλυκανθούσε
    Εκείνο το ολόανθο καλοκαίρι

    Όλα σκιρτούσαν
    Όταν έπεφτε το δείλι  
    Κι ένα αχόρταγο φεγγάρι άνοιγε τα πανιά του
    Οι πρύμνες πάφλαζαν στο μουράγιο
    Δεμένες στον όρμο της αγάπης
    Στα φεγγόλαμπα νερά του λιμανιού  
    Εκείνο το ολόξανθο καλοκαίρι.



    Άνανθη μέρα
    Μέρα μουντή
    Με πήρες το μίλημα
    Χωρίς ένα φίλημα
    Γλυκό στην ψυχή
    Ούτε χαμόγελο
    Ούτε ελπίδα
    Μονάχο ένα δάκρυ αργό να κυλά  
    Σιμά μου αθρόες οι θλίψεις για συντροφιά
    Η μέρα βραδιάζει
    Αυγούλα...
    Κοντά σου ας μείνω με σε



    Νηφάλια θα μείνει η σκέψη μου
    Στα συντρίμμια  του χαλασμού
    Αδημονώ να ξημερώσει
    Να με θωπεύσει το φως
    Να με πλημμυρίσουν νότες μελωδικές
    Στην αντάρα των αισθήσεών μου
    Να δώσω τόπο στην οργή
    Οι ανθηρές στιγμές θα παραμείνουν ανέπαφες μέσα μου
    Όσες αμείλικτες σταγόνες βροχής και αν πέσουν
    Δεν θα μπορέσουν να μαράνουν
    Το θαλερό σου χαμόγελο

    Πού είναι το πάθος της γενναίας μας ψυχής
    Και η  πίστη της αγάπης που αγρυπνούσε στη κορυφή της τόλμης μας
    Οι χαρές ήταν δικές μας
    Και οι λύπες πάντα άλλων  
    Οι πιο μεστοί μας πόθοι να απλώνονται σε μήκη και σε πλάτη
    Ξαπλωμένοι στον ήλιο τον Μαγιάτικο που έμοιαζε Αυγουστιάτικος
    Θα με θυμηθείς αγαπημένη μου...  
    Τα όνειρά μας δεν θα ξανακούσουν την ανασαιμιά μας
    Και ούτε τα μυστικά μας    
    Δεν θα μοιραστούν ξανά και ξανά σκιρτήματα ερωτικά
    Τώρα τα μάτια μας περίλυπα
    Οι λύπες δικές μας
    Οι χαρές των άλλων  



         Ίσως

    Εκείνο που εζήτησα απ' τη ζωή δεν μου το ‘δωσε
    Ίσως και δίχως να το θέλει
    Βλέπω να χάνεσαι από μένα
    Μακραίνεις την απόσταση
    Ίσως και άθελα…
    Βλέπω πως κουράστηκες
    Μένεις πίσω από τα βήματα μου
    Μα προσπαθώ να βγάλω μια φωνή για να μ' ακούσεις
    Να ξυπνήσεις
    Ίσως




    Ό,τι και να συμβεί  η ζωή συνεχίζεται
    Χωρίς τέλμα
    Χωρίς αιδώ
    Θα ξημερώσει καινούρια μέρα με άλλα χρώματα
    Με άλλες ευωδιές
    Η στράτα θα έχει άλλες επιλογές κι άλλες αποκαλύψεις
    Η αγάπη θα υπάρχει
    Σε άλλες στέγες και σε άλλες αγκαλιές
    Να νιώθει όσο μπορεί χαρά  
    Ανέμελη θα ορίζει τα βήματα της
    Στο χρόνο στις ώρες και στις αναπάντεχες στιγμές
    Τα ίχνη που άφησες
    Το χάδι το πρωτόγνωρο  
    Ο απόηχος του γέλιου σου
    Το άδολο τραγούδι στην ψυχή μου
    Το χτένισμα του ανέμου στα μαλλιά
    Το ιδιόρρυθμο βάδισμά σου
    Η τροφή στο απρόσμενο
    Όλα αυτά τα λατρεμένα  
    Δεν έχουν χρώμα ούτε περίγραμμα πια
    Και όμως υπάρχουν...



Lexima.gr - Τα κείμενα αποτελούν απόψεις και θέσεις των συντακτών τους.