Λέξημα / Δημιουργοί: Πεζογραφία / Νιάρος XρήστοςΑνώνυμος επισκέπτης
Δημιουργοί: Πεζογραφία Νεότερο Παλαιότερο
'Αρθρο #1296 | Αποστολή από Apomakros |
   Δευ 15 Οκτ 2007 
Νιάρος Xρήστος
Νιάρος Xρήστος
Xρήστος Νιάρος
  
Γεννήθηκα στα Γιάννενα και τελείωσα τις γυμνασιακές σπουδές στην Άρτα.
Ακολούθως πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης με σπουδές στο Χημικό Τμήμα.
Μαζί προγράμματα ραδιοφώνου και πάντα με το βιβλίο και την γραφή συνοδοιπόροι, στην χημεία της ζωής.
Γραφή που είναι πράξη λύτρωσης, πάθους και ελευθερίας.
Βρίσκομαι στην Μελβούρνη όπου ασχολούμαι με τα ΜΜΕ και με τον ταξιδιωτικό χώρο.




Κοχύλια

Στην πολιτεία των κοχυλιών, τα πάντα έχουν την αξία τους την εμορφιά τους, τα χρώματά τους. Τίποτε δεν είναι άσχημο και τίποτε δεν είναι καλύτερο από το άλλο. Μικρό ή μεγάλο έχει την σειρά του, την θέση του στο άπειρο της άμμου, την ακινησία των βράχων της στιγμής αλλά και την αλλαγή μετά από τις μετακινήσεις των λουομένων.
Κάθε λογής χρώμα και σχηματισμός, κουβαλάει μικρά και μεγάλα μυστικά, φωνές μέσα από τις βουτιές των ψαριών αλλά και όλων εκείνων που κολυμπούν στο σημείο όπου βρίσκονται.
Αυτή η πολιτεία έχει ρυθμό κυμάτων χαλαρών και απότομων, και με χαμηλούς τόνους πάντοτε βγαίνουν στην ακτή και στην άμμο της παραλίας.
Εκεί γίνονται παιγνίδι, αλλάζουν θέση, μια στην άμμο, μια στα χέρια επισκεπτών, μια επιστρέφουν στο κύμα, σε άλλη θέση στο σώμα της θάλασσας και του Ωκεανού.
Τα κοχύλια, οι πεταλίδες, τα χαλίκια, η άμμος, τα φύκια, γίνονται σύντροφοι στην καλοκαιρινή σιγαλιά κάτω από την καπελαδούρα του ήλιου, δίπλα στην πετσέτα σου, αλλά και στο περπάτημα, εκεί που οι πατούσες να χαϊδεύουν την αλμύρα και την ποικιλία όλων των στολιδιών της θάλασσας.
Τα κοχύλια, με χιλιάδες σχηματισμούς και χρώματα, σου κρατούν συντροφιά σε ηρεμούν σε κατακτούν σου μαθαίνουν την γεωγραφία των αισθήσεων, της αύρας και του αέρα που σε γαληνεύει σε φέρνει πιο κοντά στο μέσα σου εαυτό, μαζί με τις γεύσεις από ένα πρόχειρο φαγητό, που κουβαλάς μαζί με την πετσέτα και τα αντηλιακά σου.
Τα κοχύλια και ο πλούτος της θάλασσας, ακουμπάνε στην άμμο, χαϊδεύουν και καλμάρουν τα πέλματα αλλά και την μοναξιά σου.
Μόνος με το άπειρο, μέσα στο άπειρο γίνονται σύντροφος, με το πρωινό αεράκι, μετά τις βουτιές αλλά και στο δείλι, στην ίριδα του απογεύματος.
Κάθε γειτονία παραλίας, που δεν έχει δρόμους και αριθμούς, κουβαλάει διαφορετικότητα, εναλλαγές και ποικιλία σχηματισμών.
Μπορεί να' ναι ίδια, φαινομενικά και κυριολεκτικά, αλλά εντούτοις έχουν άλλα αποτυπώματα αφήσει καθώς τα μαζεύεις ή τα βλέπεις στην επίσκεψη κοντά στα κύματα.
Ο δρόμος, ο χάρτης το μωσαϊκό των κοχυλιών δεν έχουν τέλος, μας συντροφεύουν, μας γεμίζουν και μας προσκαλούν για καινούργια περάσματα στην πάλη και στα τερτίπια με το άπειρο.
Τα κοχύλια το πρωί μας περιμένουν, το βράδυ μας αποχαιρετούν, είναι εκεί, πάντα στην ακρογιαλιά, φορώντας στην επιφάνεια τους το δικό τους μαγιό. Τα κοχύλια και η άμμος κουβαλούν από τις πεδιάδες της αλμύρας, ιστορίες και σιωπές και αφές.
Στην πολιτεία αυτή γράφω με την οσμή και με πορεύομαι με την αφή και την όσφρηση, γεμάτος όνειρα, νοσταλγία καθώς το φιλί σου στάζει, πάνω στην άμμο, με το φεγγάρι να κοιμάται στα χαμόκλαδα.



Απογευματινή ροή ταξιδιού

Περπατώντας στην παραλία απογευματάκι με ένα φεγγάρι που να μοιάζει με ήλιο, συναντάς τη θάλασσα με τα ήρεμά της κύματα σε κάθε πατημασιά σου.

Τέτοια ώρα η αμμουδιά ελαφραίνει, μιλάνε τα κύματα, όχι οι φωνές των επισκεπτών, είναι η ώρα που κάνεις άλλες βουτιές, εκεί όπου τροχίζεις την φαντασία με την ηρεμία, την αύρα του άπειρου, την κούραση της ζέστης με την ερημιά και τα δίχτυα της ψυχής, καθώς η νύχτα αρχίζει να πέφτει.

Κάτω από το γλυκό και αμυδρό αυτό φως, συναντάς το κάθε βήμα αλλά και το κάθε κοχύλι που άφησες από το χθεσινό σου περπάτημα, κάπως διαφορετικό.

Η άμμος λικνίζεται στην ωκεάνια βουή, και το γλυκό φιλί των κυμάτων, σου αποκαλύπτει το άπειρο. Χάνεται το μάτι σου, η ματιά σου τρέχει σαν μικρό παιδάκι στην παραλία, που φτιάχνει πύργους και συνεχώς χαλιούνται από τους περαστικούς.

Σαν σπασμένο ρόδι, η θάλασσα, σου χαρίζει ιώδιο, απεραντοσύνη, χρώματα, ένα διαφορετικό αλφαβητάρι, με το άρωμα του φεγγαριού να σε συντροφεύει.

Η θάλασσα του απογεύματος με το γάλα των ελαφρών παφλασμών, παλεύει την ηρεμία, σε χαϊδεύει και το αεράκι και κουπί - κουπί οι δρόμοι του φεγγαριού, δίνουν μια άλλη νότα στο περπάτημα.

Έχει ησυχία, η θάλασσα σου μαθαίνει ένα άλλο αλφάβητο μαζί με το στοχαστικό σεργιάνι των αστεριών.

Κάτι μεταξύ ουρανού, απέραντου γαλάζιου, συναντάς ένα μπουκάλι που το ξέβρασε ο ωκεανός, βρίσκεις μια άλλη ανάσα, και το περπάτημά σου συναντά μια άλλη πλώρη, σε ένα χρυσοκόκκινο φως.

Κοχύλια, ψάρια, καΐκια, χέρια, κουπιά, αχιβάδες, αχινοί, μέδουσες, αστερίες, πέτρες, ανεμώνες, μύδια, χταπόδια, καβούρια, στο βάθος η πόλη, μια πόλη τέλος πάντων, ένα χωριό, μια γειτονιά, ένας δρόμος, γουλιά - γουλιά, στο σεντόνι της θάλασσας, ένας γλυκός καθρέφτης όπου βλέπεις το πρόσωπό σου και το φεγγάρι σε φωτογραφίζει.

Κάθεσαι ανακούρκουδα στην άμμο, ο καπνός του τσιγάρου φεύγει με τα κύματα, σε ένα μαντίλι έχεις απλώσει δύο κοχύλια, μια ντομάτα, ένα μαχαίρι, ένα ποτήρι με γλυκό κρασί, τα γυαλιά ηλίου δεν χρειάζονται πια, και η δροσιά κυλάει σε όλη την πλάση.

Ρίχνεις πετρούλες στον ωκεανό και συντροφεύεις την κάθοδο του φεγγαριού.

Ένας φάρος απλώνει τις κλωστές του μαζί με τους γλάρους που βουτούν λίγα μέτρα από τα πόδια σου.

Αλμύρα δειλινού…..




  




Λέξημα : δημοσίευση 19/7/2004

Lexima.gr - Τα κείμενα αποτελούν απόψεις και θέσεις των συντακτών τους.