Λέξημα / Δημιουργοί: Παιδικό / Απόμακρος Ν.Ανώνυμος επισκέπτης
Δημιουργοί: Παιδικό Νεότερο
'Αρθρο #1277 | Αποστολή από Apomakros |
   Δευ 15 Οκτ 2007 
Απόμακρος Ν.
Απόμακρος
Απόμακρος

Γεννήθηκα στις 15 Ιουνίου 1976 στην Αθήνα. Γράφω, γιατί αυτό νιώθω πως με αποφορτίζει όπως και οι προσπάθειές μου για σύνθεση μουσικής. Αν κάποιος μου έδινε με σωστό τρόπο ένα πινέλο, πολύ πιθανό θα ήταν να ζωγράφιζα κιόλας. Το κατά πόσο επιτυχημένες ή αποτυχημένες είναι οι προσπάθειές μου, δεν  με απασχολεί ιδιαίτερα. Αυτό που έχει για μένα σημασία, είναι η επιτυχία τους στη λύτρωσή μου, την οποία και κρίνω απόλυτα ικανοποιητική. Γι'αυτό άλλωστε και συνεχίζω...


Το κυνήγι της Σελήνης
 
Πριν πολλά πολλά χρόνια, ζούσε στην ελληνική θάλασσα και συγκεκριμένα στο Ιόνιο πέλαγος, μια σοφή τσιπούρα που την έλεγαν Σεπεέ. Όπως κάθε ψάρι της ηλικίας της, είχε χιλιάδες παιδιά σκορπισμένα σ' όλα τα πελάγη της ανατολικής Μεσογείου.
Ένα μόνο, από την τελευταία της γέννα, το είχε κρατήσει στο πλάι της για συντροφιά, ίσως γιατί καταλάβαινε ότι το τέλος της πλησίαζε και το πιο πιθανό θα ήταν να μην μπορούσε να γεννήσει ξανά. Το ονόμασε Δάκιστο και προσπαθούσε πάντα, καθώς βολτάριζαν στα θαλάσσια μονοπάτια, να του μεταβιβάσει όλες τις γνώσεις και τις εμπειρίες που είχε η ίδια μαζέψει. Πως θα αντιλαμβάνεται ένα χταπόδι που καραδοκεί ή που πλησιάζει αργά εκμεταλλευόμενο το καμουφλάζ του, πως θα αποσπά την τροφή από ένα αγκίστρι χωρίς να πιαστεί σ' αυτό, πως θα πλέει στα δυνατά ρεύματα ώστε να μην παρασύρεται και πολλές άλλες χρήσιμες γνώσεις που χρειάζεται ένα ψάρι για να επιβιώσει με μια σχετική άνεση στη θαλάσσια ζούγκλα.

Κάθε φορά που είχε πανσέληνο, φεύγανε μαζί για το μακρινό ταξίδι προς το φεγγάρι, ένα ταξίδι που η εκπλήρωσή του ήταν, εννοείται, ανέφικτη. Παρόλο που όλα τα ψάρια γνώριζαν πως κανείς δεν είχε καταφέρει να φτάσει το φεγγάρι, κάθε φορά που αυτό ήταν πλήρες, κατευθύνονταν ανά ομάδες, σαν σιωπηλοί προσκυνητές, προς το μέρος του φωτεινού αυτού δίσκου, που τόσο ατίθασα διέλυε το σκοτάδι κι έλαμπε όπως κανένα άλλο αστέρι. Κι έλαμπαν κι αυτά, τόσο από τον πόθο που είχαν στα μάτια, για να τ' αγγίξουν, όσο κι απ' το φως που έριχνε αυτό στα σώματά τους. Έμοιαζαν με την σειρά τους, με εττερόφωτα θαλάσσια αστέρια.
Μια νύχτα, η πανσέληνος ήρθε πολύ νωρίτερα από ότι συνήθως κι ήταν το φως της πιο δυνατό από ποτέ. Έμοιαζε το φεγγάρι, ότι βρισκόταν τόσο κοντά στην επιφάνεια της θάλασσας, ώστε να μπορεί να τ' αγγίξει το κάθε ψάρι μ' ένα πολύ μικρό πήδημα.
Η Σεπεέ, που στεκόταν για ώρες λίγα εκατοστά πάνω από τον πυθμένα αναλογιζόμενη την ζωή της, τις όμορφες και τις άσχημες στιγμές που πέρασε, μόλις το είδε έμεινε άναυδη και συνέχισε να το παρατηρεί με έκπληξη και θαυμασμό. Από αυτή τη κατάσταση ήρθαν να τη βγάλουν οι δυνατές κραυγές του παιδιού της, που το είχε αφήσει να παίξει για λίγο με κάποια ακίνδυνα ψάρια της ηλικίας του. «Μαμά», της είπε, «κοίτα... ήρθε το φεγγάρι κοντά!!! Μας πλησίασε. Πάμε να το αγγίξουμε γρήγορα, πριν γυρίσει πάλι εκεί που ήταν. Ήδη όλα τα ψάρια της περιοχής το έχουν περικυκλώσει και προσπαθούν να τ' αγγίξουν.»
Η Σεπεέ σάστισε για λίγο κι έμεινε σιωπηλή προσπαθώντας να ζυγιάσει τα συμβάντα. Αφού πέρασε ένα λεπτό, που στον Δάκιστο φάνηκε αιώνας, του είπε: «Ξέρω πως βιάζεσαι ν' αγγίξεις το φεγγάρι, μα πριν σου δώσω την άδεια μου, θα σου πω μια ιστορία, η οποία έχει τις ρίζες της πολύ βαθιά, πίσω στο χρόνο. Την ιστορία αυτή την ξέρουν λίγοι, μα ακόμα πιο λίγοι είναι αυτή που καταλαβαίνουν το νόημά της. Γι' αυτό και δεν της δίνουν την πρέπουσα αξία και μειώνεται το ακροατήριό της με τον καιρό... Ποιός άλλωστε θέλει να λέει σε άλλους ιστορίες, οι οποίες δεν περιέχουν νόημα... ή δεν αξίζουν τον χρόνο που ο άλλος αφιερώνει; Άκου λοιπόν...
Πριν πολλά εκατομμύρια πανσέληνους, τα φεγγάρια στον ουρανό ήταν δύο και πάντα δίπλα δίπλα. Όλοι τα ονόμαζαν -οι αιώνιοι ερωτευμένοι- και γέμιζαν από φως με τον ίδιο τρόπο, στον ίδιο χρόνο κι η όλη λάμψη, που χάριζαν τις νύχτες, ήταν πολύ μεγαλύτερη από αυτή που εμείς πλέον βλέπουμε. Μια νύχτα που βρίσκονταν στα μισά του κύκλου τους, το ένα από αυτά άρχισε να γίνεται όλο και πιο λαμπερό, όλο και πιο μεγάλο. Όλοι στο θαλάσσιο βασίλειο κατάλαβαν πως το φεγγάρι πλησίαζε και πως θα μπορούσαν ίσως επιτέλους να το φτάσουν. Είχαν βλέπεις από τότε, την ίδια επιθυμία με μας. Κολύμπησαν λοιπόν με όλη τους τη δύναμη, υπολογίζοντας από την πορεία του, το που ακριβώς θα φτάσει. Οι πιο γρήγοροι έφτασαν στο σημείο εκείνο πριν από το φεγγάρι και το περίμεναν γεμάτοι αγωνία και χαρά. Όμως, όταν το φεγγάρι έπεσε στη θάλασσα με δύναμη, τους καταπλάκωσε, σκοτώνοντας ταυτόχρονα και πολλούς που είχαν πλησιάσει σε τέτοιο σημείο ώστε να δεχτούν τις πιέσεις που προκλήθηκαν και τις δυνατές ωθήσεις που τους παρέσυραν ανεξέλεγκτα. Όταν όλα ησύχασαν, όλοι όσοι γλίτωσαν, πλησίασαν το κομματιασμένο πια φεγγάρι, στον βυθό που είχε καταλήξει. Δεν έλαμπε πια και δεν τους έδωσε καμμία χαρά το γεγονός ότι το άγγιξαν. Έμειναν για μέρες να το κοιτάζουν με μάτια γουρλωμένα, με σπασμούς απογοήτευσης και λύπης στα πρόσωπά τους. Τα κομμάτια του, με την πάροδο του χρόνου, έσπασαν σε μικρότερα και μικρότερα, μέχρι που έγιναν άμμος. Στο μεταξύ, όλοι είχαν επιστρέψει στις παλιές τους συνήθειες. Προσπαθούσαν πάλι να φτάσουν το φεγγάρι που είχε απομείνει μόνο του πλέον στον ουρανό.
Οι πιο σοφοί κατάλαβαν πως αυτό που είχε σημασία, ήταν ο ίδιος τους ο πόθος κι όχι η πραγματοποίησή του. Κατάλαβαν πως περισσότερη αξία είχαν οι μαγικές βραδιές που κινούσαν όλοι μαζί, γυρεύοντας ν' αγγίξουν, να φτάσουν το φεγγάρι κι όχι η επίτευξη του στόχου αυτού. Το φεγγάρι που είχαν στο πλάι τους, δεν είχε καμμιά αξία πλέον. Γι' αυτό και στράφηκαν όλοι πίσω, σ' αυτό που συνέχιζε να βρίσκεται τόσο μακριά ώστε κανείς να μην το φτάνει...».
«Έχεις δίκιο μαμά...» πετάχτηκε ο Δάκιστος «Η ιστορία πάντως είναι πολύ όμορφη, αν και να σου πω την αλήθεια, θα ήθελα κι εγώ ν' αγγίξω το ένα φεγγάρι και μετά να συνεχίσω να προσπαθώ για το δεύτερο χωρίς να τα καταφέρνω ποτέ.»
Η Σεπεέ δεν μπορούσε παρά να χαμογελάσει. Άλλωστε ήταν μια πολύ σωστή κι εύστοχη παρατήρηση. Χωρίς να σχολιάσει τα λόγια του γιού της, είπε στον Δάκιστο: «άκου παιδί μου, πέρα από το γεγονός ότι μερικά πράγματα στον κόσμο υπάρχουν για να μην τα φτάνουμε ποτέ, όσο κι αν προσπαθούμε, ίσως επειδή έτσι δίνουμε νόημα στην ίδια την ύπαρξή μας, να έχεις υπ' όψιν σου και το εξής... όταν κάτι που θεωρείς δύσκολο ή κι ανέφικτο, σε πλησιάζει τόσο πολύ και μάλιστα χωρίς ο ίδιος να έχεις κάνει κάτι το πολύ εξαιρετικό, να ξέρεις ότι το πιθανότερο είναι να πρόκειται για παγίδα ή για κάτι ψεύτικο. Σίγουρα πάντως δεν πρόκειται για κάτι που περισσότερο θα σε ωφελήσει παρά θα σε βλάψει. Αυτά είχα να σου πω, από τις εμπειρίες που σαν γέρικο ψάρι έχω αποκομίσει... Τώρα έχεις την άδεια μου να τρέξεις κοντά στο φεγγάρι αν το επιθυμείς...»
Ο Δάκιστος έμεινε για λίγο ακίνητος και σιωπηλός. Ήταν ολοφάνερο πως μια ολόκληρη πάλη συνέβαινε μέσα του. Τελικά απομακρύνθηκε προς το μέρος του φεγγαριού που συνέχιζε να φωτίζει με αξιοζήλευτη δύναμη τα νερά. Όταν άρχισε να διακρίνει καθαρά τις σιλουέτες των φίλων του, που προσπαθούσαν στην επιφάνεια να φτάσουν το φεγγάρι, σταμάτησε κι απέμεινε να τους παρατηρεί από μακριά.
Ξαφνικά, είδε μια περίεργη σκιά να πέφτει στα νερά, ταυτόχρονα άκουσε έναν περίεργο παφλασμό κι αντίκρυσε τον έναν από τους φίλους του να σφαδάζει καρφωμένος σε μια τρίαινα. Μετά από ένα δευτερόλεπτο, ο φίλος του, πέταξε προς τη μεριά του «φεγγαριού» που δεν ήταν τίποτε άλλο παρά μια λάμπα για το πυροφάνι ενός πανούργου γέρου ψαρά. Κανένα από τα υπόλοιπα ψάρια που βρίσκονταν εκεί, κοντά στο «φεγγάρι» δεν κατάλαβε τίποτε, μιας και ήταν όλα τυφλωμένα από το ιδιαίτερα δυνατό φως κι απορροφημένα με την προσπάθειά τους να το φτάσουν.
Ο Δάκιστος επέστρεψε γοργά στο βυθό, πλησίασε την Σεπεέ και της είπε... «Είχες δίκιο μαμά... θα ήθελα όμως από δω και πέρα, να λες αυτή την ιστορία που μου είπες, πιο συχνά και σ' όσους περισσότερους μπορείς, αρχίζοντας μάλιστα από τους φίλους μου. Υποσχέσου το...»
Η Σεπεέ χαμογέλασε κουνώντας καταφατικά τα πτερύγιά της κι ο Δάκιστος αποκοιμήθηκε στο πλευρό της ήσυχος πλέον, με την αίσθηση της απόλυτης ασφάλειας...
  
e-mail: apomakros@lexima.gr

Lexima.gr - Τα κείμενα αποτελούν απόψεις και θέσεις των συντακτών τους.