Λέξημα / Παιδική λογοτεχνία / 1. ΔΙΓΕΝΗΣ ΑΚΡΙΤΑΣ  2. ΘΕΟΔΩΡΑΑνώνυμος επισκέπτης
Παιδική λογοτεχνία Νεότερο Παλαιότερο
'Αρθρο #48 | Αποστολή από marka13 |
   Τρι 30 Ιαν 2007 
Δημήτρης Βαρβαρήγος
1. ΔΙΓΕΝΗΣ ΑΚΡΙΤΑΣ  2. ΘΕΟΔΩΡΑ
Χωρίς εξώφυλλο
Ιστορίες προσώπων του βυζαντινού κόσμου με τέτοιον τρόπο ώστε να ξεκινήσουν τα παιδιά 8+ να διαβάζουν μόνα τους πλουτίζοντας σε γνώση και λεξιλόγιο
«ΔΙΓΕΝΗΣ ΑΚΡΙΤΑΣ ο ήρωας που έγινε θρύλος» Σελίδες: 47 και
«ΘΕΟΔΩΡΑ μια αληθινή αυτοκράτειρα» Σελίδες: 44
Κείμενα: Δημήτρης Βαρβαρήγος
Εικονογράφηση: Νίκος Μαρουλάκης
Εκδόσεις: Άγκυρα
Σειρά: Αγκυρούλα - Διαβάζω μόνος μου - Ιστορίες από το Βυζάντιο


Πρόσφατα κυκλοφόρησαν από τις εκδόσεις Άγκυρα στην παιδική σειρά «διαβάζω μόνος μου» δύο νέα βιβλία για ηλικίες 8+ του Δημήτρη Βαρβαρήγου.
Ο συγγραφέας της «Υπατίας» έγραψε τα κείμενα για τέσσερις «Ιστορίες από το Βυζάντιο» όπως είναι ο υπέρτιτλος των νέων παιδικών εικονογραφημένων βιβλίων του, που εμπνέονται από τον κόσμο του Βυζαντίου. Ήδη βρίσκονται στα βιβλιοπωλεία τα δύο από αυτά, ενώ τα άλλα δύο βρίσκονται υπό έκδοση.
Τα βιβλία αυτά, όπως και όλα της ίδιας σειράς είναι με μεγάλα γράμματα και πλούσια εικονογράφηση σχεδόν σε όλες τις σελίδες, έτσι ώστε να είναι ιδιαίτερα ελκυστικά και ευχάριστα για τον μικρό αναγνώστη.
Η εικονογράφηση από τον Νίκο Μαρουλάκη είναι με χαρούμενα χρώματα, καθαρές γραμμές και χιουμοριστική απεικόνιση, ώστε να κρατάει το ενδιαφέρον του μικρού αναγνώστη, να τον διασκεδάζει και να κάνει την ανάγνωση του βιβλίου το ίδιο διασκεδαστική με την ανάγνωση ενός κόμικ, που συνήθως προτιμούν να διαβάζουν τα παιδιά. Προσωπικά βρίσκω σπουδαία την εικονογράφηση του βιβλίου με αυτόν τον τρόπο και θεωρώ πως από τη στιγμή που το βιβλίο απευθύνεται στα παιδιά και μάλιστα τα παιδιά που ξεκινούν να διαβάζουν μόνα τους, παίζει καθοριστικό ρόλο για το αν θα τα παρακινήσει να διαβάσουν το κείμενο. Νομίζω πάντως πως στην εικονογράφηση που έχει κάνει ο Μαρουλάκης -και που μου θυμίζει έντονα την εικονογράφηση του Αστερίξ από τον κορυφαίο κομίστα Albert Uderzo αλλά και τις φιγούρες του Jean Tabary στον Ιζνογκούντ,- δύσκολα θα μπορέσει να αντισταθεί παιδί και να μην προσπαθήσει να διαβάσει εκτός από τις «φούσκες» της εικονογράφησης και το κείμενο του βιβλίου.

Τα κείμενα και στα δύο βιβλία είναι ευκολοδιάβαστα και ευκολονόητα και διηγούνται σαν παραμύθι την ιστορία των ηρώων τους.
Η ιστορία του Διγενή ξεκινάει από τα χρόνια του άραβα άρχοντα Μουσούρ, το 10ο μ.Χ αι. που κλέβει και τελικά παντρεύεται την ελληνίδα πριγκίπισσα Ειρήνη. Ο γιος τους λοιπόν θα ονομαστεί Διγενής, διότι προέρχεται από δυο γενιές, των αράβων και των ελλήνων. Η ιστορία συνεχίζεται με τα ανδραγαθήματά του Διγενή, τις μάχες που έδωσε, το γάμο του και τη δόξα που κατέκτησε, για να τελειώσει με τη μάχη του με το χάροντα στα μαρμαρένια αλώνια και που όπως φαίνεται ήταν και η μόνη που έχασε. Στο τέλος του βιβλίου, υπάρχει επίσης παράρτημα με το ποίημα «Ο Διγενής κι ο Χάροντας» του Κωστή Παλαμά και το Δημοτικό τραγούδι «Ο θάνατος του Διγενή».

Η ιστορία της Θεοδώρας ξεκινάει με μια εισαγωγή λίγων γραμμών, που δηλώνει πως μια θεατρίνα κατάφερε να γίνει μια δυναμική αυτοκράτειρα και να βάλει τη γυναίκα στην πολιτική. Στη συνέχεια παρουσιάζεται η ζωή στην Κωνσταντινούπολη και η γιορτή στον Ιππόδρομο στις 11 Μαΐου το 521 μ.Χ για την επέτειο των εγκαινίων της πόλης, όπου οι Θεοδώρα έπαιζε θέατρο με τις αδελφές της και εκεί την πρωτοείδε ο νεαρός αυτοκράτορας Ιουστινιανός και την ερωτεύτηκε τόσο, ώστε να αλλάξει ακόμα και το νόμο προκειμένου να μπορέσει να την παντρευτεί. Η Θεοδώρα δραστήρια και άξια, έδωσε λύσεις σε πολλά από τα προβλήματα που προέκυπταν κατά τη διακυβέρνηση της αυτοκρατορίας και η συμβολή της στην καταστολή της «στάσης του Νίκα» στάθηκε πολύτιμη για τον Ιουστινιανό. Παρόλο που πολλοί την κατηγορούσαν για ιδιαίτερη σκληρότητα, η αποφασιστικότητά της έδωσε λύσεις σε πολλά θέματα και πριν και μετά την επανάσταση. Μετά την καταστολή της στάσης του Νίκα, κύριο μέλημά της ήταν να φροντίσει για τους φτωχούς και τις γυναίκες που τις θεωρούσε το ακριβότερο δώρο της ζωής, αφού γεννούσαν ζωή. Ο Ιουστινιανός βλέποντας τις ικανότητές της, την άφηνε να κυβερνά κι εκείνος ασχολήθηκε με τα συγγράματά του και τις θεολογικές μελέτες του. Έτσι η Θεοδώρα εργάστηκε ακούραστα ως το θάνατό της, αναβάθμισε την παιδεία, αναθεώρησε τη νομοθεσία και κατάφερε να επιβάλλει τη γυναίκα στην πολιτική και να δοξάσει το όνομα του Ιουστινιανού.

Σχετικά με τη γλώσσα που χρησιμοποιείται, ο Δημήτρης Βαρβαρήγος και στα δύο βιβλία χρησιμοποιεί απλή γλώσσα έτσι ώστε να ενθαρρύνεται η ανάγνωση από το μικρό αναγνώστη, αλλά σποραδικά χρησιμοποιεί και μερικές πιο ασυνήθιστες ή ποιητικές λέξεις ή φράσεις, ώστε παράλληλα να εμπλουτίζεται και το λεξιλόγιο των παιδιών. Πχ. Στο βιβλίο «Διγενής Ακρίτας» σελ. 4 γράφει: «Κατόπιν, μοίραζε τα λάφυρα στην πατρίδα του, στους φτωχούς, ή τις περιόδους που έπεφτε λιμός και δεν είχαν φαγητό» και στο βιβλίο «Θεοδώρα» σελ. 26 «Κατόπιν την έντυσαν με πλουμιστά ενδύματα, τη χτένισαν, την έραναν με αρώματα, τη στόλισαν με χρυσά σφυρήλατα περιδέραια και της έβαψαν με χρωματιστά ψιμύθια τα δροσάτα χείλια της». Επίσης εκτός από το λεξιλόγιο τα παιδιά πλουτίζουν και τις γνώσεις τους μαθαίνοντας πολλά πράγματα για τη ζωή στην εποχή του Βυζαντίου αλλά και για κάποιους από τους ανθρώπους που έζησαν τότε, ενώ παράλληλα παίρνουν ερεθίσματα για να ρωτήσουν και να μάθουν ακόμα περισσότερα. Πχ. για τη «στάση του Νίκα» που αναφέρεται στη σελ. 33 του βιβλίου «Θεοδώρα» ή για τις μάχες του Διγενή εναντίον των βάρβαρων εχθρών της Αυτοκρατορίας και το χρίσμα του Ακρίτα, που έλαβε από τον αυτοκράτορα Ρωμανό όπως γράφεται στη σελ. 22. του βιβλίου «Διγενής Ακρίτας».

Εν κατακλείδι πρόκειται για δύο πολύ ενδιαφέροντα βιβλία (προτιμότερο για τα αγόρια ο «Διγενής Ακρίτας» και για τα κορίτσια η «Θεοδώρα»), που θα δημιουργήσουν λόγω εικονογράφησης κίνητρο ανάγνωσης, θα δώσουν λόγω θεματολογίας γνώσεις, θα εμπλουτίσουν λόγω γλώσσας το λεξιλόγιο και τελικά θα χαρίσουν στιγμές αναγνωστικής απόλαυσης και διασκέδασης στα παιδιά του δημοτικού από την τρίτη τάξη και μετά.


Για το Λέξημα
Μαργαρίτα Καρλαύτη









Δημοσίευση στο Λέξημα 31/1/07

Lexima.gr - Τα κείμενα αποτελούν απόψεις και θέσεις των συντακτών τους.